Ahmed bin Ömer Zeylai hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” bir oðlu olmuþtu.

Bebeði kucaðýna alýnca, aðladý.
Sonra güldü.

Sebebini sordular.
- Bana, bu oðlumun suda boðulup öleceði ilham olundu, aðladým, buyurdu.

Ve ekledi:
- Sonra da; “Bu oðlundan bir torunun olacak ki, onun tasavvufta atacaðý ilk adým, senin þu andaki makamýn olacak,” diye bildirildi. Sevincimden güldüm.

Aradan yýllar geçti.
Oðlu Ýsa, bir suda boðulup vefat etti.

Bu oðlundan Muhammed adýnda bir torunu oldu ki, ilim ve feyziyle doldurdu bütün cihaný.

Bizlerden ne istiyor?

Bu zat, bir gün kýzýna buyurdu ki:
- Allahü teâlâ bize ne kadar bol nimetler vermiþ, öyle deðil mi?
- Evet babacýðým.

- Mesela bütün organlarýmýz muntazam çalýþýyor.
- Elhamdülillah.

- Bunlardan evvel iman nimeti var. Bu kadar büyük nimetlere karþý, Allahü teâlâ biz kullardan ne istiyor, biliyor musun?
- Ne istiyor babacýðým?

- Tanýnmayý istiyor kýzým. Kullarýnýn kendisini tanýmasýný istiyor yani.

Kýzý anlayamamýþtý bundaki inceliði.
- Allah’ý tanýmayan var mý ki babacýðým? Sokaktaki sarhoþ bile tanýr Allah’ý.
- Tanýmak o deðil kýzým.

- Ya nedir babacýðým?
- Tanýmak için itaat lazým. Ýtaat etmeyen, tanýmýþ olmaz. Ýtaat, söz dinlemektir.

Þöyle özetledi:
- Allahü teâlânýn emir ve yasaklarýna uymak istemeyen, önemsemeyen, hafife alan, Onu tanýmýyor demektir.