Ebül Hayr-i el Akta hazretleri “rahmetullahi aleyh”, Evliyanýn büyüklerindendir.

Medine’de yaþýyordu.
Yiyecek bulamadý birkaç gün.
Resulün Ravda’sýna gidip sürdü yüz ve gözünü.

- Yâ Resulallah, beþ gündür bir þey yemedim. Ve bunu, senden gayri kimseye söylemedim, dedi.

Ve çekildi bir kenara.
Bir müddet namaz kýlýp, uyukladý bir ara.
Rüyasýnda Aliyyül Mürteza hazretlerini gördü.

Allah’ýn aslaný “radýyallahü anh” kendisini uyandýrýp;
- Kalk ya Ebel Hayr, çok uyudun, buyurdu. Allah’ýn Sevgilisi buraya geliyor.

Fýrlayýp kalktý.
Az sonra, Resulullah “aleyhisselam” teþrif edip, kendisine büyükçe bir ekmek verdiler.

Çok acýkmýþtý.
Hemen baþladý yemeye.
Yarýsýna gelince, uyandý.

Fakat o da ne?
Ekmeðin diðer yarýsý elindeydi.

Önce edeb lazým

Bir genç nasihat istedi bu Veli’den.

Cevaben;
- Evladým, her þeyden önce edeb lazým, buyurdu.

Ve ekledi:
- Bir kalbde iman olduðuna alamet, Allah’ýn kullarýna merhametli olmaktýr. Bir mümin sýkýntýya düþse, çok üzülür, kalbi yanar. Ýmkaný nisbetinde yardýma koþar.

Ýhlas, kalbi temizler

Sordular:
- Bir kalbde nifak olmasýnýn alameti nedir efendim?
- Her insana kin ve haset beslemektir, buyurdu.

Sonra ihlastan sordular.
Cevabýnda:
- Bir kul, ibadetini ve iyi iþlerini insanlara gösterirse, Ýhlastan ayrýlmýþ demektir ki, bu hali riya olur, buyurdu.

Ve ekledi:
- Eðer ihlasý kazanýrsa, kalbi temizlenir. Kir pas kalmaz.