Abdülvehhab-ý Þarani hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” hanýmý, bir gün hastalandý.

Aniden felç olup, hareketsiz kaldý kadýncaðýz.
Üzüldü mübarek zat.

O anda can kulaðýna bir nida geldi gaibten:
- Ey Abdülvehhab! Yan odada bir sinek örümceðin aðýna yakalanmýþ. Onu kurtarýrsan, hanýmýn þifaya kavuþur! deniyordu.

Derhal yan odaya geçti.
Evet, ufacýk bir sinek fena yakalanmýþtý örümceðin aðýna.
Çýrpýnýp duruyor, ama kurtulamýyordu bir türlü.

Onu bir çöp ile kurtarýp hanýmýnýn yanýna döndü.
Bir de ne görsün?

Sapa saðlam duruyordu ayakta.
Hiçbir þeyi kalmamýþtý.

Dünyada ahmak çok

Bir gün de sevdikleriyle sohbet ederken;
- Dünya, ahmaklarla dolu, buyurdu.

- Neden öyle söylersiniz efendim? dediler.
- Çünkü iþlerini insanlara göre ayarlýyorlar. Ýnsanlarla arayý düzeltmeye çalýþýyorlar. Halbuki sen önce Allah’la araný düzelt. O’nunla dost ol.

Ve devam etti:
- Sen, mahkemeye hesap vermeye gidiyorsun. Hakkýnda bir ferman çýkacak. Ýdam mý? Müebbet mi? Ateþ mi? Belli deðil. Sen hâlâ yoldaki bakkalla, kasapla uðraþýyorsun.

Çok haklýsýnýz

Bir gün de, kendini bilmez birkaç genç, hakaret ettiler bu zata.

Büyük Veli, cevaben;
- Haklýsýnýz, buyurdu.

Gençler þaþýrdýlar.

Þöyle devam etti:
- Ey gençler! Benim Rabbime karþý öyle isyanlarým var ki, sizin söylediðiniz bu kelimeler, beni anlatmaya yetmez. Yani ben, sizin zannettiðinizden de daha zelil ve aþaðý bir kulum.

Bu söz karþýsýnda ezildi gençler.
- Özür dileyip, talebesi olmakla þereflendiler.