Abdülvehhab-i Þarani hazretleri “rahmetullahi aleyh” zamanýnda biri vardý ki, þeytan vesvesesiyle yanlýþ bir itikada saplanmýþtý.

Þöyle ki;
- Kimse, kimsenin yardýmýna ihtiyaç duymaz. Herkes dileðini, Allah’tan istemeli, araya baþkasýný koymamalýdýr, diyordu.

Ayrýca;
“Þu zatýn hürmetine…” diye dua etmek de doðru deðil, diye düþünüyordu.

Bu kiþi, bir gece Resulullahý “aleyhisselam” gördü rüyasýnda.
Yanýnda Abdülvehhab-ý Þarani hazretleri de vardý.

Yaklaþýp mübarek elini öpmek istedi.
Ancak izin vermedi Efendimiz “aleyhisselam”.

Siz vesile olun da …

Çaresiz bu büyük Veli’ye yaklaþýp;
- Lütfen bana yardým edin. Siz rica edin, siz vesile olun da sizin hürmetinize elini öpeyim, diye yalvardý.

Mübarek zat acýdý bu kimseye.
Ve Efendimize “aleyhisselam” ricada bulundu.

O vesile olunca,Resulullah “aleyhisselam” çaðýrdý kendisini.
O da gidip öptü ve uyandý.

Hatasýný anlamýþtý.
Hemen tövbe etti öyle düþüncelerden.
Ve bu büyük Velinin dergahýna gidip anlattý olanlarý.
Bir daha da ayrýlmadý yanýndan.

En kýymetli kullar

Bir gün de;
- Efendim, Allah indinde en kýymetli kullar kimlerdir? diye sordular bu zata.

Cevabýnda;
- En kýymetli kullar, takva sahibi olanlardýr, buyurdu.

- Yani Allah’tan korkanlar mý efendim? dediler.
- Evet. Kimin takvasý çoksa, o daha kýymetlidir.

Sordular yine:
- Ýnsan, ne ile deðer kazanýr efendim?
- Hizmet etmekle, buyurdu. Peygamberimiz “aleyhisselam” de; “Bir topluluðun içinde en kýymetli olaný, onlara hizmet edendir” buyuruyor.