Ebül Abbas-ý Mürsi hazretleri “rahmetullahi aleyh” anlatýyor:

Henüz küçük çocuktum.
Tahsil için yeni mektebe gidiyordum.

Bir gün, bir levha üzerine, bazý þeyler yazarken, bir amca yanýma gelip;
- Bu temiz levhayý niçin karalýyorsun? dedi. Bunun vebali var.

Ona cevaben;
- Amcacýðým, ben bunu karalamýyorum. Üzerine din ilmiyle ilgili lüzumlu þeyler yazýyorum, dedim.

Ve ilave ettim:
- Asýl amel defterimizi karalamayalým. Onu karalarsak, asýl vebal odur iþte.

Bu sözümden çok duygulandý.

Alnýmdan öpüp;
- Bu, bir hikmetli sözdür, buyurdu. Bana da öðrettin.

Ne isterdiniz?

Bu zat, bir gün;
- Cuma günü, dualarýn kabul edildiði aný yakalamýþ olsanýz ne isterdiniz? diye sordu talebelerine.

Kimi, evlenmek isterdim dedi.
Kimi zengin olmayý, kimi þehit olmayý, kimi de, son nefeste imanla ölmeyi isterdim, dediler.

Bu arada biri sordu:
- Hocam siz ne isterdiniz?

- Ben, Allah dostlarýyla sohbet etmeyi isterdim, buyurdu.

Niçin savaþtýlar?

Bir gün de cemaatine:
- Asr-ý saadetten beri Ýslam mücahitleri niçin savaþtýlar, biliyor musunuz? diye sordu.

- Niçin efendim? dediler.
- Kâfirlere Peki dedirtmek için, buyurdu. Bugüne kadar yapýlan cihatlar, Ýslam’a “Peki” diyenlerle “Hayýr” diyenler arasýnda olmuþtur. Yoksa bir kuru kavga deðildir bu harpler.

Ve ekledi:
- Ýblis de, Allah’ýn emrine “Peki” deyip Adem “aleyhisselam”a secde etseydi, kovulmazdý. Ama “Hayýr” dedi, tard olundu ebediyyen.