Ebül Abbas Mürsi hazretlerini “rahmetullahi aleyh” sevenlerden biri, bir gün, bu zata gelip;
- Efendim, bu gün Cuma’dan sonra düðün yemeðimiz var. Teþrif ederseniz seviniriz, diye arzetti.

O da;
- Ýnþallah, buyurdu. Bir mani olmazsa gelirim.

O gitti, az sonra baþka biri geldi.
- Efendim, bu gün Cuma’dan sonra bizim eve yemeðe gelir misiniz?

Cevap aynýydý:
- Ýnþallah. Bir mani olmazsa gelirim.

Sonra üçüncü kimse geldi.
Ve ayný saatte yemeðe davet etti bu Veli’yi.
Ona da ayný cevabý verdi.

Derken iki kiþi daha gelip yemeðe davet ettiler.
Onlarýn davetini de kabul edip;
- Ýnþallah gelirim, buyurdu.

Lakin hiçbirine gitmeyip, Cuma’dan sonra, talebeleriyle oturup sohbet etti dergahýnda.

Ve akþam oldu.
O beþ kiþi ayrý ayrý gelip;
- Hocam, teþriflerinizle bizi çok memnun ettiniz, diyerek teþekkür ettiler.

Sohbette bulunanlar, bunlarý görüp hiç hayret etmediler.
Zira alýþýktýlar böyle þeylere.

Peygamber olmasaydý...

Bir gün de;
- Ey insanlar! Allahü teâlâ Peygamberler “aleyhimüsselam” vasýtasýyla insanlara sonsuz kurtuluþ yolunu göstermiþtir, buyurdu.

Ve ekledi:
- Eðer onlar olmasaydý, kimsenin Allahü teâlâdan haberi olmaz, kimse Ona yol bulamazdý.

Þöyle devam etti:
- Ýslam’ýn emir ve yasaklarý insanlarýn faydasýnadýr. Hiçbirisinin Allahü teâlâya faydasý yoktur. Çünkü cenâb-ý Hakkýn ihtiyacý yoktur bu ibadetlere.

Þöyle bitirdi:
- Bu emir ve yasaklarý almakla bizler þereflendik asýl.