Ebu Muhammed el Baltaci hazretleri “rahmetullahi aleyh”, Evliyanýn büyüklerindendir.

Bir gün, uzun bir yolculuða çýkmýþtý.
Bir köyde mola verdi.
Ýkindi namazýný kýlmamýþtý.

Camiye girip kýldý namazýný ve çok yorgun olduðundan uyuyuverdi oracýkta.
Derken akþam oldu.

Caminin imamý içeri girip bu zatý uyur görünce caný sýkýldý.
Dürtüp uyandýrdý. Ve baþladý hakarete.

Büyük Veli cevap vermeyip çýktý camiden.
Kalbi incinmiþti.
Ýmam mihraba geçip, tekbir aldý ve namaza baþladý

Fakat o da ne?
Hiçbir þey okuyamýyordu.

Kur’an-ý kerimi unutmuþtu tamamen.
Bir harf bile kalmamýþtý zihninde. Cemaat da bir mânâ veremedi buna.
Ama o anlamýþtý hatasýný.

Süratle camiden çýktý ve arayýp buldu bu zatý.

Ellerine sarýlýp;
- Özür dilerim, dedi. Size haksýz yere hakaret ettim. Siz, Allah’ýn sevgili kulusunuz ki, bütün bildiklerimi unuttum.

Ve yalvardý:
- Ne olur dua edin de kurtulayým bu halden.

Dua etti mübarek zat.
Ýmamýn eski bilgileri, tekrar geldi zihnine.

Dünya nedir?

Bir gün de sevdiði bir talebesi;
- Efendim, büyükler, “Dünyadan sakýnýnýz!” buyuruyorlar. Bu ne demek? diye sordu.

Cevabýnda;
- Burada dünya demek, haram ve mekruhlardýr buyurdu. Dünyadan sakýnmak, günahtan sakýnmak demektir.

- Ama günah iþlemek tatlý geliyor efendim.
- Evet, nefse tatlý geliyor. Nefs günahtan zevk alýr çünkü.