Ebül Abbas-ý Mürsi hazretleri “rahmetullahi aleyh”, sýcak bir yaz gününde aside adýnda bir yemek piþirttirdi.

Ancak bu yemek, kýþ günleri yapýlýrdý.
Bunun hikmetini anlamadýlar.

Ve kendisine;
- Efendim, bildiðimize göre, bu yemek kýþ günleri piþirilir. Siz ise yazýn piþirttirip bize ikram ettiniz. Hikmeti nedir acaba? diye sordular.

Cevabýnda;
- Haklýsýnýz, buyurdu. Ancak bunu, bugün doðan oðlumuz Yakut için piþirdik. O yavrumuzun doðum asidesidir.

Ve daha izah etti:
- Bu Yakut adýndaki bebek, Habeþ ülkesinde dünyaya geldi ki, þimdi orada kýþ mevsimi hüküm sürüyor.

Hiçbir þey anlamadýlar.
Fakat o günün tarihini bir yere kaydettiler.

Onun her iþi hikmetlidir

Aralarýnda;
- Hocamýzýn her iþi hikmetlidir. Sonra anlarýz, dediler.

Aradan onbeþ sene geçti.
Bir gün bir genç geldi dergaha.

Sordular:
- Nerden geliyorsunuz?
- Habeþistan’dan.

Adýnýz nedir?
- Yakut.

Kaç yaþýndasýn?
- Onbeþ.

Evet, mesele anlaþýlmýþtý.
Genç adam Ebül Abbas hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” huzuruna girip, tanýttý kendisini.

Meðer köle diye çok kimselere satýlmýþ, en sonunda bu dergaha gelmiþti.
Bu Allah adamýný öyle sevdi ki, yanýndan bir an ayrýlmýyordu.

Büyük Veli de onu çok sevmiþti.
Onu yanýndan ayýrmýyor, soranlara da benim oðlum diye tanýtýyordu.