Vehib bin Verd hazretleri “rahmetullahi aleyh” bir gece evinde ibadet ediyordu.

Secdeye gittiðinde uzun süre aðladý.
Öyle ki, gözlerinin yaþýyla, ýslandý seccadesi.

Bir gün sevdikleri;
- Niçin çok ibadet edersiniz efendim? dediler.

Cevaben;
- Kul, Rabbine ne kadar muhtaç ise, Ona o kadar çok ibadet yapmalýdýr, buyurdu.

Ve ekledi:
- Kudreti de, ne kadar çoksa, Ondan o kadar çok korkup titremelidir.

Yer kalay, gök bakýr olsa

Tevekkülü o kadar çoktu ki, insanlar hayret ederdi haline.

Bir gün sevdiklerine;
- Yer kalay, gök bakýr olsa, rýzýk için endiþe etmem, buyurdu.

- Neden efendim? dediler.
- Çünkü Rabbim rýzýklara kefildir, buyurdu. O halde niçin bunu dert edeyim.

Bu koyun nerede otlamýþ?

Annesi, içmesi için süt getirdi bir gün.

Ýçmeden sordu:
- Bu sütü saðdýðýnýz koyun, yabancý bir merada otlamýþ mýdýr?

Annesi, hayvanýn otladýðý yerleri saydý.
O zaman vazgeçti içmekten.

Zira öyle bir yerde otlamýþtý, o yerde çok insanýn müþterek hakký vardý.

Annesi;
- Evladým, al iç, dedi. Hak teâlâ affeder.

Cevap olarak;
- Bile bile günah iþleyip de, affolmayý beklemek uygun olur mu? buyurdu.

Ve ekledi:
- Günah, ateþ gibidir. Bunu bilen bir insan, bile bile günah iþleyebilir mi?