Ebül Abbas-ý Mürsi hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” bulunduðu yer ile, üstadýnýn arasý çok uzaktý.

Buna raðmen her gece sohbetine gider ve geri dönerdi.
Bir gece yine gitmiþti.

Otururken cemaatten birinin dikkatini çekti bu zat.
Zira kimseye benzetemiyordu.

Kendi kendine;
“Acaba þu oturan kim?” diye merak etti.

Çünkü öyle biri yoktu o beldede.
Kýlýk kýyafeti de deðiþikti.
Yabancý olmalýydý.

Nihayet sohbet bitti.
Cemaat daðýldý.

O kimse Ebül Hasan-ý Þazili hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” yanýna sokulup;
- Efendim þu zat kimdir? diye sordu.

Büyük Veli cevabýnda;
- O, Ebül Abbas-ý Mürsi’dir, buyurdu. Çok uzak bir memlekette oturur. Ama her gece, muntazam gelir sohbetimize.

Mide dolu olunca

Bu zat, bir gün sevdiklerine;
- Kardeþlerim, her þeyin bir alameti vardýr, buyurdu.

Ve ekledi:
- Allah’ýn rahmetinden uzak olan kiþinin alameti de Allah için aðlamamaktýr.

Yemekten sordular.
- Helalinden bir lokma az yemeyi, gece ibadetinden daha iyi bilirim, buyurdu.

- Hikmeti ne efendim? dediler.
- Mide dolu olunca, insana gaflet gelir. Rabbini unutup, harama meyleder.

Ve ekledi:
- Helalinden çok yemek böyle olursa, haram yiyenin hali ne olur, bir düþünün.

Dünya, üç gündür

Bir gün de sohbetinde;
- Dünya üç gündür, buyurdu. Dün, bugün ve yarýn.
- Bize tavsiyeniz nedir efendim? dediler.

Buyurdu ki:
- Dün geçti, yarýn henüz gelmedi. O halde bugünün kýymetini bilelim.