Ebu Süleyman-ý Darani hazretleri “rahmetullahi aleyh”, Allah adamlarýndandýr.

Bir gün talebesiyle sohbet ediyordu ki, dergahta hizmet eden ve kendisini çok seven Ahmed adýnda bir talebesi geldi huzuruna.

Ve sordu:
- Fýrýn kýzdý efendim. Hangi yemeði piþireyim?

Mübarek zat cevap vermedi.
Devam etti sohbete.

Bu Ahmed, hocasý ne emrederse, hiç itiraz etmez, o iþi, hemen getirirdi yerine.

Ve her gün ocaðý yakar, iyice kýzýnca, ne piþireceðini gelip sorardý hocasýna.

O gün, ikinci defa gelip arz etti:
- Efendim, fýrýn kýzdý, hangi yemeði süreyim içine?

Hocasý cevaben;
- Kendini sür, buyurdu.

Ahmed, hiç tereddüt etmeden;
- Peki efendim, dedi.

Ve koþtu fýrýna.
Giderken de; “O böyle emrettiyse vardýr bir hikmeti” diyordu.
Kapaðýný açýp girdi kýzgýn fýrýnýn içine.
Ve içerden kapattý kapaðýný.

Lakin sohbetteki talebelerin aklý Ahmet’teydi.
Gerçekten girmiþ miydi fýrýna?

Gidin Ahmedimi çýkartýn!

Bir müddet sonra hocalarý;
- Gidin Ahmedimi fýrýndan çýkarýn! buyurdu.

Talebeler þaþkýn halde;
- Hocam Ahmed gerçekten fýrýna girmiþ midir? dediler.
- Elbette, buyurdu. O, bana itiraz etmez.

Gençler koþtular fýrýna.
Kapaðýný açýnca, hayret etti her biri.
Zira Ahmed, içerde rahatça oturuyordu.

- Haydi çýk! dediler. Bizi hocamýz gönderdi.
Ahmed çýktý fýrýndan.
Hiçbir þey olmamýþtý.