Ebüssü’ud Bazini hazretlerine “rahmetullahi aleyh” bir gün fakir biri gelip;
- Efendim, çok maddi sýkýntýdayým, dedi.

Ve devam etti:
- Yedi tane kýzým var. Hepsi de gelinlik çaðda. Ama elim çok dar. Beni, bu sýkýntýdan kurtarýrsanýz, benim için büyük lütuf olur.

Ona þefkatle bakýp;
- Rabbimizin keremi sonsuzdur, buyurdu. Yarýn olsun, inþallah bir þeyler yaparýz.

Fakir, sevinçle eve dönerken tanýdýðý bir yahudiye rastladý yolda.

Durumun ona da anlatýp;
- Ebüssuud hazretleri yardým edecek, dedi.

O, fakirin biridir

Yahudi inanmadý.
- O, fakirin biridir. Sana nasýl yardým eder dedi. Ama bana yedi sene hizmet ederse, peþinen yedi bin altýn verebilirim.

Fakir koþtu bu zatýn huzuruna.
Yahudinin dediðini anlattý.

O da kabul buyurup, geldiler yahudiye.
Konuþup anlaþtýlar.

Parayý yahudiden alýp o fakire verdi.
Ve girdi yahudinin hizmetine.

Bu hale, bir Müslüman zengin vakýf oldu.
Onu borcundan kurtarmak için yedibin altýný alýp, bu Veli’ye verdi ve;
- Bununla borcunu öde, dedi.

Ben de seni azat ettim

Mübarek zat aldý o parayý.
Daðýttý fakirlere.

Hem de kendine kuruþ ayýrmadan.
Yahudi bunu görünce çok duygulandý.
Kalbi döndü.

Bu Allah dostunun yanýna gelip;
- Ben de seni azat ettim, dedi.

Büyük Veli sevinip, kaldýrdý ellerini.
- Yâ Rabbi! O beni azat etti. Sen de bunu Cehenneminden azat eyle! diye dua etti.

O anda kelime-i þehadet yankýlandý orada.
Yahudi imanla þereflendi.