Fudayl bin Ýyad hazretleri “rahmetullahi aleyh”, tövbe ettikten sonra hanýmýna;
- Ben Kâbe’ye gidiyorum, dedi. Ýster, benimle gel. Ýstersen, aramýzdaki nikâh baðýný çözelim, serbest ol. Ne diyorsun?

Hanýmý;
- Allah korusun, dedi. Niçin ayrýlayým ki?

Ve birlikte yola çýktýlar.
Bazý âlimler ile görüþüp tanýþtýlar.
Ýmam-ý azam hazretlerinin de derslerine katýlýp çok þeyler öðrendi.
Az zamanda yetiþip, âlim ve Veli oldu.

Kerimler kerimisin

Bir gün Arafat meydanýnda, toplanan halka baktý.
Herkes Hak teâlâdan maðfiret diliyordu.

Kendi kendine;
“Yâ Rabbi, sen kerimler kerimisin. Bu kullarýn hepsini de affedebilirsin. Affýn sonsuz, maðfiretin nihayetsizdir” diye mýrýldandý.

O esnada bir ses duydu gaibden.
- Ey Fudayl, senin bu hüsnü zannýn hürmetine, bu hüccacýn hepsi affedildi! diyordu.

Alýn yazýsý nedir?

Bir gün bu zata gelip;
- Ýnsan, alýn yazýsýný bilebilir mý efendim? diye sordular.
- Elbette, buyurdu. Bir insanýn gönlünde ne yatýyorsa, alýn yazýsý odur iþte.

Ve sordu onlara:
- Bir ýrmaðýn akýþ istikametinden, hangi noktada denize döküleceði belli olmaz mý?
- Elbette belli olur efendim.

- Ýþte insanýn alýn yazýsý da, yaptýðý iþlerden anlaþýlýr. Bir kimse düþünün ki, ibadete sarýlmýþ, günahlardan kaçýyor. Herkese iyilik ediyor. Bunun Cennete gideceði kuvvetle umulur.

Ve ilave etti:
- Bir kimse de düþünün ki, namaz yok, oruç yok, Allah'tan korkmuyor ve çýlgýnca günah iþliyor, onun da Cehenneme gideceði anlaþýlýr.