Fudayl bin Ýyad hazretleri “rahmetullahi aleyh”, Evliyanýn büyüklerindendir.

Gençliðinde eþkýyalýk yapýyordu.
Sonra tövbe etti.
Ve yükselip, mübarek bir Veli oldu.

Abbasi halifesi olan Harun Reþide nasihatlarý meþhurdur.
Tövbe edicilerin baþýnda, bu zat vardýr.
Cömertlikte eþine az rastlanýr.

Eþkýyalýk yaptýðý zamanlarda bile ibadetini aksatmazdý.
Ýnsanlarýn malýný elinden alsa da, yine merhameti býrakmazdý elinden.

Mesela bir kafilede kadýn varsa, onlara dokunmazdý.
Parasý az olan, yahut borçlu olanlarýn da bir þeyini almazdý.

Beni seviyor musun?

Bir gün kendi çocuðunu kucaðýna almýþ, seviyordu.

Çocuk sordu babasýna:
- Beni seviyor musun babacýðým?
- Elbette oðlum, þüphen mi var?

Sordu yine:
- Peki Allah'ý seviyor musun?
- Tabii seviyorum. Allah sevilmez mi?

- Babacýðým, senin kaç tane kalbin var?
- Bir tane.

- Peki babacýðým, bir kalbe iki sevgiyi nasýl sýðdýrýyorsun?

Bu, bana bir ikaz

Oðlunun bu sözünden çok etkilendi.
Hidayet nurlarý dolmaya baþladý kalbine.

Kendi kendine;
“Bu, bana bir ikaz-ý ilahi. Bunu ona, Allah söyletti. Yoksa bu çocuk, bu sözleri edemezdi. Rabbim, bu çocukla beni ikaz ediyor” diye düþündü.

Býraktý oðlunu kucaðýndan.

Ellerini açýp;
- Yâ ilahi, sana söz veriyorum. Artýk haramilik yapmayacaðým. Beni affet! diye yalvardý.

Ve döndü oðluna.
- Ey evladým! Sen ne güzel vaizsin, dedi. Beni irþad ettin. Senin nasihatinle kalbim deðiþti, hidayete kavuþtum.