Zeynelabidin Ali hazretleri “rahmetullahi aleyh”, evlad-ý Resul yani seyyiddir.

Bir kimse anlatýyor:
Ben Hac farizesini ifa ediyordum ki, Zeynel’abidin Ali hazretlerine rastladým.
Vaktiyle kendisine zulmeden bir melik vardý.

Beni görünce onu sordu hemen.
- Ben Kûfe'de iken oradaydý ve zulümlerine devam ediyordu, dedim.

Çok üzüldü.
Yüz rengi deðiþti birden.

Ellerini kaldýrýp;
- Yâ Rabbi, o zâlime demir ve ateþle azap yap! diye beddua eyledi.

Hacdan sonra Kûfe’ye vardým.
Ve o zâlimi sordum bir dostuma.

- Önce býçakla ellerini kestiler. Sonra da ateþte yaktýlar, dedi.

Gayr-i ihtiyari;
- Sübhanallah! dedim. O beddua ne çabuk kabul oldu.

Þükür nasýl olur?

Bir gün de;
- Ýslamiyet’in her emri ve her yasaðý, biz kullar için büyük nimettir, buyurdu. Bu nimete þükretmemiz gerekir. Yoksa çýkar elimizden.

Sordular:
- Þükür nasýl olur efendim?
- Emirlerin þükrü, o emirleri yapmakla, haramlarýn þükrü ise onlarý terk etmekle yapýlýr, buyurdu.

Ve özetledi:
- Kýsacasý þükretmek, Ýslam’a uymakla olur ancak.

Ana babaya hizmet

Bir gün de;
- Ana babaya hizmet, her hâl-ü kârda sevap mýdýr efendim? diye sordular.
- Bir þartla sevaptýr, buyurdu.

- O nedir ki efendim?
- Onlara hizmet, Allah’ýn emrine ve dinini öðrenmeye mani olmamasý lazýmdýr.

- Ya mani olursa efendim?
- O zaman yapýlan hizmet, sevap deðil, günah olur.