Fudayl bin Ýyad hazretleri “rahmetullahi aleyh”, gençliðinde yaptýðý günahlarýna tövbe edip, gönlünü Allah’a çevirmiþti.

Bir gün sultanýn adamlarýný gördü yolda.

Aðlayarak;
- Beni sultana götürün ki, suçumun cezasýný versin, buyurdu.

Birlikte gidip, bu isteðini sultana bildirdiler.
Sultan çok izzet ve ikramlarda bulundu kendisine.
Ýltifatlar etti.

Ve emretti adamlarýna:
- Evine götürün, istirahat etsin!

Saygýyla götürdüler.
Evine geldiðinde, hâlâ aðlýyordu.

Hanýmý onu görüp;
- Hayrola ne oldu? Niçin böyle aðlayýp inliyorsun? diye sordu. Yoksa seni dövdüler mi?
- Hayýr dövmediler.

- E, niye aðlýyorsun öyleyse?
- Sultan cezamý vermedi. Onun için aðlýyorum.

Ecel, genç ihtiyar tanýr mý?

Bu zat sevdiði bir gence;
- Ölüme hazýrlan! buyurdu.

O genç;
- Ben henüz gencim efendim, dedi.

- Evet gençsin. Ama ecel, genç ihtiyar tanýyor mu ki evladým? Unutma, genç iken ölenlerin sayýsý, yaþlanýp da ölenlerden daha fazladýr.

- Peki ne yapayým öyleyse efendim?
- Önce Ýslamiyet’i öðren. Dinini öðrenmek, kadýn erkek her Müslümana farzdýr ve bilmeden Müslümanlýk olmaz.

Ve ilave etti:
- Sonra bu öðrendiklerinle amel et. Ama hemen baþla. Býrakma yarýna.

- Bu kadar acil mý efendim?
- Evet. Ölüm ani gelir evladým.

Ve ekledi:
- Sonra yaparým diyenlerin hepsi piþman olmuþlardýr.