Harun Reþid, veziriyle birlikte bir akþam üzeri Fudayl bin Ýyad hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” kapýsýný çaldýlar.

Hazret-i Fudayl, kapýyý açmadýn;
- Kimsiniz? diye sordu.

Vezir cevap verdi:
- Sultan, ziyaretine geldi. Kapýda bekliyor.

Cevap tez geldi:
- Sultanýn, benimle ne iþi var? Benim, dünya adamlarýyla hiç iþim olmaz. Lütfen meþgul etmeyin.

Bu sözler, hoþuna gitti Halifenin.

Ýþte aradýðým budur

Vezirin kulaðýna eðilip;
- Ýþte aradýðým budur, dedi.

Ancak kapý açýlmýyordu onlara.

Vezir seslendi tekrar:
- Ey Fudayl, aç kapýyý. Bak, emir-el müminin kapýna gelmiþ, seni görmek istiyor.
- Ben açmam. Ama zorla girecekseniz, o baþka.

Hazret-i Fudayl’ýn yaþlý annesi vardý içerde.
- Aç oðlum, dedi. Sultana karþý ayýptýr.

Annesini kýrmayýp açtý kapýyý.

Cehennemde yanmasa

Ama onlar girince kandilini söndürüp;
- Gözüm, dünya ehli birini görmesin, buyurdu.

O, dünya sultanýydý, bu, gönüller sultaný.
O, bunda arýyordu gönlünün dermanýný.

Harun Reþid;
- Bir nasihatýný almak için kapýna geldim, dedi.

Hazret-i Fudayl, karanlýkta sultanýn elini tutup;
- Ne yumuþak el, Cehennemde yanmasa bari, buyurdu.

Harun Reþid aðladý.

Büyük Veli, sözüne devamla;
- Ey Harun! Sen milletin sultanýsýn. Ama asýl sultanlýk nedir biliyor musun?

- Nedir yâ Fudayl?
- Kendi nefsine sultan olabiliyor musun? Asýl sultanlýk budur iþte.