Bir gün, bir kervan, Fudayl bin Ýyad’ýn pusu kurduðu yere gelip mola verdi.
Ancak haberleri yoktu.

Kervandaki bir yolcu Kur’an-ý kerim okumaya baþladý.
Fudayl, iþitiyordu okunan Kur’an-ý kerimi.

Bir âyet-i kerimeye geldi ki, o âyette mealen; (Vakit gelmedi mi ki, kötü halleri düzelsin ve Allah'ýn zikriyle kalbleri yumuþasýn) buyuruluyordu.

Fudayl, iþitti bu âyet-i kerimeyi.
Çok duygulandý.
Ve tövbesine sebep oldu bu âyet.

Geldi geldi, geçti bile

Ýçinden;
“Vakit geldi, geldi, hatta geçti bile” deyiverdi.

Kendinden geçmiþ halde oradan ayrýlýp, bir harabeye girdi.
Rabbinden utanýyordu.

Bir müddet sonra, ayný kervan yola çýktý yine.
Lakin soyulmaktan çok korkuyorlardý.

Birbirlerine;
- Fudayl'in yolu üzerindeyiz. Acaba soyulmadan geçebilecek miyiz? diyorlardý.

Fudayl, bunu da iþitti.

Artýk rahat olunuz

Ve ortaya çýkýp;
- Ey yolcular! Sizi müjdelerim. Artýk rahat olarak geçiniz bu yollardan. Zira Fudayl vazgeçti bu iþlerden! diye seslendi.

Þöyle devam etti:
- O, þimdi piþman oldu, tövbe edip, Allah’a yöneldi. Siz nasýl ondan kaçýyordunuzsa, bu günden sonra da o sizden kaçacak!

Sonra, her yeri dolaþýp, tövbesini bildirdi herkese.
Aldýðý mallarý fazlasýyla ödedi.

Hepsiyle helallaþtý.
Yalnýz bir kiþi hariç.

Ebyurd þehrinde bir Yahudi vardý ki, bir türlü helal etmiyordu hakkýný.
Halbuki fazlasýyla vermiþti ona da.
Ama o, helal etmiyordu.