Ahmed bin Yahya el Cela hazretleri “rahmetullahi aleyh”, henüz çocuk iken dinine düþkündü.

Nitekim çocuk yaþýnda, bir gün;
- Beni, Rabbimize hibe edin ki, her an Onun emrine çalýþayým, diye rica etti anne babasýna.

Onlar da memnun olup;
- Pekâlâ verdik, dediler.

Çok sevinip çýktý evden.
Ýlim öðrenmeye gidiyordu.
Bir müddet sonra bir gece vakti tekrar eve gelip çaldý kapýyý.

Babasý içerden;
- Kimsin? diye seslendi.

Küçük Ahmed,
- Benim babacýðým, dedi. Oðlunuz Ahmed.

Babasý;
- Ben oðlumu Rabbime hibe etmiþtim, deyip açmadý kapýyý.

Hatta kilitledi içerden.
Ahmed, içeri giremeyince geri döndü.
Doðruca Medine'ye gidip, Ravda-i mübareki ziyaret etti.

Ve Ravda’ya karþý;
- Yâ Resulallah! Eðer kabul edersen, bu gece sana misafir olmak istiyorum, dedi.

Ravda’dan;
- Kabul ettim! sesi duyuldu.

O gece orada kaldý ve rüyada, Resulullahý “aleyhisselam” görmekle þereflendi.

Efendimiz “aleyhisselam” kendisine bir ekmek verdiler.
Rüyada yemeye baþladý.

Yarýsýný yiyince uyandý.
Ekmeðin kalan yarýsýný elinde gördü.

Baþarý nedir?

Bu zat bir gün;
- Asýl baþarý, ahirette faydasý olan þeylerdir, buyurdu.

- Baþarýya engel nedir efendim? dediler.
- Kendisidir, buyurdu. Nefsine uyan, hiçbir iþte baþarýlý olamaz.