Fudayl bin Ýyad hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” bir oðlu vardý.
Ne zaman Kur’an-ý kerimi dinlese, ahiret korkusundan bayýlýr, düþerdi.

Bir gün babasýnýn yanýna bir hafýz gelmiþti.
Onu küçük oðluna gönderip;
- Git, ona Kur’an-ý kerim oku, dedi.

Ve ikaz etti:
- Ama Zilzal ve Kari’a surelerini okuma sakýn.

- Neden efendim?
- Çünkü azab ayetlerini dinlemeye takat getiremez. Korkudan bayýlýr.

- Peki, dedi.
Ve gidip, Kur’an-ý kerimden okumaya baþladý.

Ancak unutmuþtu sultanýn tenbihini.
Çocuða Kari’a suresini de okudu.

Dördüncü âyetine gelince, çocukcaðýz Allah deyip yere düþtü.
Baktýlar ölmüþtü.

Babasý bunu haber alýnca tebessüm etti.
Ýnsanlar onu böyle görünce;
- Bu zaman, gülünecek vakit midir efendim? dediler.

Cevaben;
- Resulullaha “aleyhisselam” uydum, buyurdu.

Ve açýkladý:
- Þöyle ki, Resulullahýn “aleyhisselam” da oðlu vefat etmiþti. Evlat acýsý neymiþ, ben de tattým. Resulullah efendimize “aleyhisselam” yapýlan, bana da yapýldý. Onu düþünerek sevinip güldüm.

Arkadan dua edin!

Bir gün de;
- Müminin arkasýndan yapýlan dua kabul olur, buyurdu. Hatta onun için ne dua ettiyse, ayný þeylere kendisi de kavuþur.

Ve misal verdi:
- Mesela bir kimseye gýyabýnda dua etseniz, bir melek de size dua eder ve; “Sen bu din kardeþin için ne istediysen, ayný þeyleri Hak teâlâ sana da versin” der. Melek günahsýz olduðu için, duasý kabul olur.