Muhammed Bakýr hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” sevdiklerinden bir genç günah iþlemiþ, ardýndan bu zatýn huzuruna gelmiþti.

Mübarek zat, ona bakýnca;
- Sakýn o kötü fiili bir daha yapma! buyurdu.

Genç þaþýrdý:
- Hangi fiili efendim?
- Bugün yaptýðýný. Þu duvarlar size perde olunca, zannediyor musun ki, bize de olurlar?

Genç mahcup oldu.
“Âh yer yarýlsa da….” diyordu içinden.

Onlar kimlerdir?

Biri de þöyle anlatýr:
Hazret-i Ýmamý görmek için gidip, hizmetçisinden izin istedim bir gün.

Bana cevaben;
- Ýçeride, oniki kiþi var, dedi. Az bekle. Þimdi çýkarlar, görüþürsün.

Biraz sonra, çýktýlar gerçekten.
Þöyle baktým, hepsi de dar elbiseler giymiþlerdi.
Tuhafýma gitti.

Onlar çýkýnca ben girdim ve;
- Bu gidenler kimlerdi? dedim. Ýlk defa görüyorum bu kimseleri.
- Onlar cinni Müslümanlardýr, buyurdu.

- Niçin gelmiþler efendim?
- Siz nasýl bize gelip helal ve haramdan soruyorsanýz, onlar da gelip sorarlar zaman zaman.

Dünyadan kaçýn!

Bir gün de, bir genç gelip;
- Efendim, “Dünyadan kaçýn!” deniyor. Bu söz doðru mu? diye sordu

Cevabýnda;
- Elbette, buyurdu.

- Yani dünya için çalýþmayacak mýyýz efendim?
- Çalýþacaðýz. Hem de çok çalýþacaðýz.

- Öyleyse efendim?
- Burada dünyadan maksat, günahlardýr. Günahtan kaçacaðýz.