Muhammed Bakýr hazretleri “rahmetullahi aleyh”, bir gün oðlu Cafer-i Sadýk hazretlerini “kuddise sirruh” yanýna çaðýrdý.

Hemen koþtu yanýna.
- Buyur babacýðým.

Ona vasiyet eyledi ki:
- Ey oðlum, ölürsem cenazemi sen yýka. Namazlarda giydiðim bir gömlek vardý. O gömleðe sar ve babamýn yanýna defnet.

Ve ilave etti:
- Senden baþkasý girmesin kabrime.

Oðlu Cafer-i Sadýk hazretleri;
- Babacýðým, bizi korkutmayýn, dedi. Allah gecinden versin. Sýhhatiniz iyidir. Ýnþallah daha nice seneler yaþarsýnýz.

Buyurdu ki:
- Babam Zeynel Abidin, hazýrlýk yapmam için bana iþaret verdi oðlum.
- Nasýl babacýðým?

- Vâsiyetini yap. Þu bir saat içinde seni bekliyoruz, buyurdu.

Hakikaten tam bir saat geçti aradan.
Muhammed Bakýr hazretleri “rahmetullahi aleyh” ayrýldý dünyadan.

Ýnsan neye benzer?

Bir gün kibirden sordular bu zata.

Cevaben;
- Þu aciz insanýn kibredecek nesi vardýr ki? buyurdu. Aslý, bir damla su, sonu, bir avuç topraktýr. Önce hiç yoktu. Sonra dünyaya gelip, hiçbir þey yapamayan bebek oldu.

Sözüne devamla;
- Þimdi de her an hasta olmak ve ölmek korkusundadýr. Nihayet ölecek, çürüyüp toprak olacak, kurtlara, böceklere yem olacaktýr, buyurdu.

Ve sordu onlara:
- Ýnsan, neye benzer biliyor musunuz?

- Neye benzer hocam?
- Boðazlanmayý bekleyen koyuna, yahut idam olmayý bekleyen bir idam mahkumuna benzer.