Kasým bin Muhammed hazretleri “rahmetullahi aleyh” anlatýyor:

Sahabe-i kiramdan biri a’ma olmuþtu.
Teselli için ziyarete gittiler.

Ama o hiç üzülmüyor;
- Ben, Peygamberimizi “aleyhisselam” görmek için gözümün görmesini isterdim. O olmadýktan sonra gözlerimin açýlmasýný istemem, diyordu.

Hayret ettiler.
- Gerçekten mi istemezsin?
- Elbette. Hatta Tübale’nin ceylanlarýnýn güzel gözlerini bile istemem vallahi.

En mühim mesele

Bir gün de;
- Efendim, bizim için en büyük mesele nedir? diye sordular bu zata.

Cevaben;
- Bu dünyadan iman ile ayrýlýp gitmektir, buyurdu. Onun için imansýz gitmekten korkmalý, titremelidir.

Ve ekledi:
- Büyüklerden biri; “Ýmanýmýn gitmesinden, söðüt yapraðý gibi titriyorum” buyuruyor.

Sordular:
- Ýmansýz gitmemek için ne yapmak lazým efendim?
- Korkmak, hatta titremek lazým. Ýmansýz ölmekten korkmayan, imansýz ölür mâzallah.

Ýlim ve ihlas yoksa...

Bir gün de sohbetinde;
- Ýlmi ve ihlasý olmayanýn, ameli muteber deðildir, buyurdu.

- Neden efendim? dediler.
- Çünkü Ýslamiyet bilmek dinidir, buyurdu. Bilmeden Müslümanlýk olmaz. Yani dünya ve ahrette rahat etmek, saadete kavuþmak için, dinimizin bildirdiði, inanýlacak ve yapýlacak þeyleri öðrenmek, bilmek ve bunlarýn gereðini yerine getirmek mecburiyetindeyiz.

Ve ekledi:
- Bilmeden yapýlan bir ibadet, yanlýþ olduðu için sahih olmaz. Doðru yapýlsa bile eðer Allah için yapýlmamýþsa, o da makbul deðildir. Çünkü ihlassýz yapýlmýþtýr. Bu ameller, ahirette eski paçavra gibi sahibinin yüzüne çarpýlacaktýr.