Veheb bin Münebbih hazretleri “rahmetullahi aleyh”, bir gün;
- Kardeþlerim, bir belaya uðrarsanýz, üzülmeyin, buyurdu. Zira bilin ki Peygamberler “aleyhimüsselam” hep sýkýntýyla yaþamýþlardýr.

Ve ilave etti:
- Eðer rahatlýk arýyorsanýz, bilin ki Peygamberler “aleyhimüsselam” ve Veliler “rahmetullahi aleyhim” buna raðbet etmediler.

Bir gün de;
- Þeytan en kolay kimleri aldatýr efendim? diye sordular.

Cevabýnda;
- Çok uyuyan, çok yiyen ve çok konuþanlarý daha kolay aldatýr, buyurdu.

Ve ekledi:
- Bir kimse dinini iyi bilir ve bildiðiyle amel ederse, þeytan onu görünce, yolunu deðiþtirir.

Gazaba uðramýþlar

Bir gün de þunu anlattý sevdiklerine:
Ýsa “aleyhisselam”, bir köye gelip, köy halkýnýn topyekün ölmüþ olduðunu gördü.

Havarilerine dönüp;
- Bakýn bunlar Allah’ýn gazabýna uðramýþlar, buyurdu.
- Nasýl anladýnýz efendim? dediler.

Buyurdu ki:
- Daðýnýk ölmemiþler. Bu da azab-ý ilahinin aniden geldiðini gösteriyor.

Sonra o ölülere nida etti.
O anda bir tanesi dirilip kalktý ayaða.

Ona sordu Ýsa Peygamber “aleyhisselam”:
- Suçunuz neydi ki, böyle toplu olarak azaba uðradýnýz?

Dedi ki:
- Biz dünyayý fazla benimsemiþtik. Þöyle ki, çocuðun annesini sever gibi sevmiþtik. Dünya sevgisi kalbimize girince Allah’tan gafil olduk. Unuttuk ahireti. Âlim olanlarýmýz da bizi ikaz etmediler. Ve bir sabah aniden azab geldi, böyle oldu hâlimiz.

Ýmanla gitmek için

Bir gün, bazý insanlar;
- Tasavvuf nedir efendim? diye sordular bu zata.
- Tasavvuf, keramet sahibi olmak, güzel rüyalar, nurlar, renkler görmek deðildir, buyurdu.

- Ya nedir efendim? dediler.
- Tasavvuf, son nefeste imanla gidebilmek, yani ölürken Allah diyebilmek ilmidir, buyurdu.