Veysel Karani hazretleri “rahmetullahi aleyh”, Mekke’de Haccý yaptý.
Medine’ye gelince;
“Ýþte Resulullah aleyhisselamýn türbesi budur” diye gösterdiler kendisine.

Duygulanýp aðlamaya baþladý.
Sonra da bayýlýp düþtü.

Kendine geldiðinde;
- Beni bu yerden götürün, dedi. Zira bir yer ki, orada Resulullahýn “aleyhisselam” kabri vardýr, o yerde hayatýn tadý olmaz.

Ve ekledi:
- Resulullahýn “aleyhisselam” medfun olduðu bir yerde benim hayatta olmam edebe yakýþýr mý?

Geceleri uyumazdý

Veysel Karani hazretleri, gece gündüz ibadetle meþgul olurdu.

Rebi’ der ki:
- Bir gün hazret-i Üveysi görmeye gittim.

Sabah namazýný kýlýyordu.
Baþýnda bekledim.
Tesbihini bitirip, uzun uzun dua etti.

Duanýn bitmesini bekliyordum ki, duayý bitirip zikre baþladý.
Kuþluk vaktine kadar zikretti.

Kuþluk vakti olunca, hemen namaza kalktý.
Sonra öðle namazýný kýldý.

Hiç ara vermiyor, bir namazý bitirip, öbürüne baþlýyordu.
Ben ise biraz görüþmek için öylece bekliyordum.

Böyle, üç gün üç gece geçti.
Uyumadý, yemedi.

Dördüncü gecesinde, ellerini kaldýrýp;
- Yâ Rabbi, çok yiyen karýn ile çok uyuyan gözlerden sana sýðýnýyorum, dedi.

Ben bunu iþitince;
- Bu, bana yeter, dedim. Baþka nasihata lüzum yok artýk.