Ebu Ýshak Ýbrahim hazretleri “rahmetullahi aleyh”, Evliyanýn büyüklerindendir.

Edeb timsali olup, simasý pek güzeldi.
Henüz büyüklerin yoluna girmemiþti ki, þöyle bir hadise yaþadý:

O devrin Evliyasýndan Müslim-i Maðribi hazretlerini “rahmetullahi aleyh” iþitip ziyaretine gitti bir gün.

Dergaha vardýðýnda akþam vaktiydi.
O dergahtan içeri girince, akþam namazý için ayaða kalktýlar.
O da safa girip, imama uydu.

Fakat kalbine vesveseler hücum etti birden.
Çünkü okumasýný beðenmemiþti bu büyük Veli’nin.
Güya tecvid hatasý bulmuþtu okumasýnda.

Bu nasýl Evliya?

Kendi kendine;
“Bu nasýl Evliya? Tecvit bile bilmiyor. Boþuna gelmiþim” diye düþündü.
Ve hemen ayrýlmaya karar verdi.

O gece dergahta yatýp, ertesi gün erkenden yola çýktý.
Fakat o da ne?
Koca bir aslan çýktý karþýsýna.

Yol vermiyordu.
Korkup geri çekildi.

Baþka yoldan gidecekti ki, bu defa daha iri aslanlar çýktý karþýsýna.
Korkudan Ýmdaat! diye baðýrdý.

Müslim-i Maðribi hazretleri bu sesi iþitip çýktý dýþarý.
Aslanlar, Onu görünce, adeta bir suçlu gibi utanýp, hemen toparlandýlar.

Ben size ne demiþtim?

Mübarek zat tuttu birinin kulaðýndan.
Ve þiddetle azarladý.
- Ben size, benim misafirlerime dokunmayýn dememiþ miydim?

Çok mahcup oldular.
Ve baþlar önlerinde sývýþýp gittiler oradan.

Ebu Ýshak anlamýþtý hatasýný.
Çok utandý yaptýðýna.

Tam teslim oldu bu zata.
Çalýþýp, büyük bir âlim olarak ayrýldý yanýndan.