Ebu Midyen Maðribi hazretleri “rahmetullahi aleyh” zamanýnda, Evliyadan bir zat þeytaný görüp sordu:
- Ebu Midyen’le aran nasýl senin?
- Ýyi deðil.

- Neden?
- Onu hiç kandýramýyor, bir ufak günaha bile sokamýyorum.

- Vesvese de mi veremiyorsun?
- Versem ne olacak. Benim ona vesvese vermem, deryaya bevl etmeye benziyor. Nasýl ki bir okyanus birkaç damla idrarla kirlenmezse, Onun nurlu kalbi de bizim vesvesemizle kirlenmiyor.

Hakiki afiyet

Bu zat bir sohbetinde;
- Kardeþlerim, din bilgileri bir ganimet, hiç günah iþlememekse hakiki afiyettir, buyurdu.

Ve ekledi:
- Almayý deðil, vermeyi öðrenin. Zira alan zelil olur, verense aziz. Hem sonra ahirette verdiklerimizin faydasýný göreceðiz. Onlar karþýmýza çýkacak.

Þöyle bitirdi:
- Dünyada vermeye alýþalým, hatta zevk alalým ki, ruhumuzu verirken de zorlanmayalým. Hatta zevk alalým ölmekten.

En büyük nimet

Bir gün de sevdiklerine;
- Ýnsana verilen en büyük nimet nedir, biliyor musunuz? diye sordu.
- Ýman nimeti mi efendim? dediler.

- Evet. Ýþte bu en büyük nimet olan iman nimetini izhar etmemizi, göstermemizi istiyor Rabbimiz.

- Bunun izharý nasýl olur ki efendim?
- Herkese karþý tatlý dilli, güler yüzlü olmakla.

- Üzüntülü olsak da mý hocam?
- Elbette. Üzüntülü olsak da etrafýmýza neþeli görünmeliyiz. Sevgili Peygamberimiz “aleyhisselam”; “Müminin kederi kalbinde, neþesi yüzündedir” buyuruyor.