Veysel Karani hazretleri “rahmetullahi aleyh”, devamlý ibadet ederdi.
Resulullahý “aleyhisselam” görmeden feyzine kavuþmuþ, hatta tabiinin en yükseði olmuþtur.

Onu görenlerden birisi Harem bin Hayyandýr ki, o þöyle anlatýyor:
- Üveysi “rahmetullahi aleyh” çok merak ediyor, dünya gözüyle görmek istiyordum.

Kûfe’ye kadar gidip, buldum nihayet.
Baktým, su kenarýnda abdest alýyordu.

Yaklaþýp selam verdim.
- Nasýlsýn ey Harem bin Hayyan? dedi.

Þaþýrmýþtým.
Zira ismimle hitab etmiþti bana.

- Ýyiyim, ama beni ilk defa görüyorsunuz, dedim. Ýsmimi nerden biliyorsunuz?
- Her þeyi bilen bildirdi.

- Resulullah efendimizden “aleyhisselam” bana bir hadis-i þerif okur musunuz, dedim.
- Ben Onu baþ gözüyle hiç görmedim. Kendi aðzýndan hiç hadis iþitmedim, buyurdu.

O zaman Euzü Besmele söyleyip birkaç âyet-i kerime okudu.

O âyetlerde mealen; (Ýnsanlarý ve cinleri, yalnýz beni tanýmalarý ve yalnýz bana ibadet etmeleri için yarattým) buyuruluyordu.

Sonra bir sayha vurup, feryat etti.
Aklýnýn gittiðini sandým.

Sordu bana:
- Ey Harem! Buraya niçin geldin?
- Sizi görüp tanýmak için, dedim.

- Bir Müslüman, Rabbini tanýyýnca, Ondan baþkasýný tanýmaya ne lüzum var? buyurdu.

Hoþuma gitmiþti.

Bir nasihat istedim.
Buyurdu ki:
- Ey Harem! Yattýðýnda, ölümü yastýðýnýn altýnda bil, kalktýðýnda ise karþýnda.