Ýmam-ý Gazali hazretleri “rahmetullahi aleyh”, Baðdat’ta baþ müderris iken Baðdat’ý terk etmeyi tasarladý bir ara.

Þöyle ki;
“Bu kadar ilim tahsil ettim. Lakin niyetim halis mi?” diye düþündü.

Ayrýca;
“Eðer bu ilimleri Allah için deðil de, dünya hýrsý ve þöhret için edindimse, benim için felaket olur” diye düþündü kendi kendine.

Baðdat’ý terk etmeyi düþündüðünü, eþraftan çok kimseler sezmiþlerdi.

Bütün devlet erkaný, talebe ve cümle halk;
- Ne olur, bizleri býrakýp da gitmeyin, diye yalvardýlar.

Ama O kararlýydý.

Haccý bahane edip, ani olarak çýktý bir gün Baðdat’tan.
Onbir sene inziva hayatý yaþadý.

Zahiri ilimlerde eþsiz iken, tasavvuf yolunda da, büyük mesafeler aldý.
Hem zahirde kâmil oldu, hem de batýnda.
Sonra, memleketine avdet etti.

Zira feyz aldýðý gönül ehli kiþiler, bu yolu iþaret etmiþlerdi kendisine.

Þöyle ki;
- Uzlette, sýrf kendine fayda var. Ama ilim neþrinden herkes faydalanýr. Dinimiz, kendini düþünenden çok baþkalarýný düþüneni üstün tutar, demiþlerdi.

Gününe onsekiz sayfa

Bu nasihat üzerine terk etti uzleti.
Ve baþladý insanlara ilim öðretmeye.

Vefat edene kadar durmadan çalýþtý.
Ve bin kitap telif etti.

Öyle ki, kitaplarýnýn sayfa yekunu ömrüne bölününce onsekiz sayfa düþüyor bir güne.

Bunlardan sadece Ýhya-i ulum ile, Kimya-yý saadet kitaplarý, ilminin derecesini göstermeye kâfidir.

Hatta bazý âlimler; (Bir gayr-i müslim, sadece Ýhya-yý ulum kitabýný okumak deðil, severek sayfalarýný çevirse, imanla þereflenir) buyurmuþlardýr.