Ebu Bekr ibni Kavvam hazretleri “rahmetullahi aleyh”, hâl ehli bir zat idi.
Kalbden geçenleri anlar, gerek görürse ikaz ederdi sevdiklerini.

Bir talebesi anlatýyor:
Bir gün hocamýn ziyaretine gidiyordum.

Yol boyunca;
“Hocama gidince, ruhun ne olduðunu sorayým” diye düþündüm.

Zira çok merak ediyordum bu mevzuyu.
Hocam uzun uzun anlatýr, ben de bilgi sahibi olurum diye de seviniyordum.

Nihayet vardým huzuruna.
Ýçeri girip yanlarýna oturdum.
Ancak çok heybetliydi o gün.

O þeyi sormaya cesaret bulamadým kendimde.
Sohbeti dinlemeye koyuldum. Çok tatlý anlatýyordu.

Hocamýz seni çaðýrýyor

Huzurundan ayrýlýp eve dönüyordum ki, talebeden biri arkamdan koþturup;
- Hocamýz seni çaðýrýyor, dedi.

Geri dönüp, huzuruna vardým.

Bana sevgiyle bakýp;
- Sen Kur’an-ý kerim okuyor musun? diye sordu.

- Evet efendim, ezberden okuyabiliyorum, dedim.

- Pekâlâ, Ýsra suresinden biraz oku bakalým.
- Baþ üstüne efendim, deyip baþladým okumaya.

Senden Ruh’u sorarlar

Seksenbeþinci âyet-i kerimeye gelince;
- Burada dur, buyurdu.

Ve açýklama yaptý:
- Rabbimiz, bu âyet-i kerimede Resulüne mealen; (Senden Ruh hakkýnda sorarlar. Onlara de ki: Ruh, ancak Rabbimizin bildiði bir þeydir. Size, ilimden az bir þey verilmiþtir) buyuruyor.

Sonra bana dönüp;
- Evladým! Ruh hakkýnda Kur’an-ý kerimde bile açýk bir bilgi yokken ve bu konuda Resulullah “aleyhisselam” bile konuþmamýþken, ben ne cesaretle konuþabilirim, buyurdu.

Mahcup olmuþtum.
Ellerini öpüp;
- Özür dilerim, dedim.