Ýmam-ý Gazali hazretlerini “rahmetullahi aleyh”, zamanýn padiþahý sultan Sencer, sarayýna davet etti bir gün.

Gidince, ayakta karþýladý kendisini.
Sevgiyle kucaklayýp, kendi tahtýna oturttu.

Hazret-i Ýmam da Besmele ile oturup;
- Herkese nasihat etmelidir, buyurdu.

Ve ekledi:
- Hadis-i þerifte mealen; (Size iki nasihatçý býraktým. Biri susar, öteki konuþur. Susan vaiz Ölüm, konuþan vaiz ise Kur’an-ý kerimdir) buyuruldu.

Þöyle devam etti:
- Susan vaiz, lisan-ý haliyle; (Ben insanlarý pusuda beklerim. Ecelleri gelince, pusudan çýkar, aniden yakalarým) diyor.

Gafletle yaþamayýn!

Ve ilave etti:
- Nice sultanlar, kabirlerinde bir avuç toprak oldu. Lisan-ý halleriyle; (Ey dünya sultanlarý! Gafletle yaþamayýn. Vaktiyle biz de sizin gibi Sultan idik. Ama ecel sultan melik tanýmýyor) diyorlar.

Þöyle devam etti:
- Ey sultan! Þimdi bana medreseye müderris olmam için ýsrar ediliyor. Ancak þunu arz edeyim ki, bu zaman, benim hak sözlerimi kaldýrmýyor. Bu zamanda, biri hak bir söz söylese, kapý ve duvarlar bile aleyhine geçiyor o kimsenin.

Ve ilave etti:
- Bana söylenenleri rüyada görseydim, Bu, kâbustur derdim.

Buna tahammül edemem

Derin bir ah çekti:
- Ýmam-ý azam hazretlerinin aleyhinde söz demiþim diye iftira ediyorlar. Ýþte buna tahammül edemem.

Ve sultana döndü.
- Bunun için, beni bu iþten affedin ki, Tus’da, kendi hâlimle yaþýyayým.

Sultan;
- Pekâlâ dedi kendisine.

Bu hadiseden sonra, Tus’a döndü.
Ve iki sene daha hizmet etti Ýslam’a.

Ellibeþ yaþýnda, Rabbine kavuþtu “rahmetullahi teâlâ aleyh”.