Ali bin Hüseyin el Hariri hazretleri “rahmetullahi aleyh”, bir gün talebesiyle bir yere gidiyordu ki, bir koyun sürüsü gördüler kenarda.

Talebeden birine dönüp;
- Bak, þu iri boynuzlu, beyaz koyun var ya oðlum.
- Evet hocam.

- Onu tut, buraya getir!

Talebe;
- Peki efendim, dediyse de, almadý aklý.

Kendi kendine;
“Baþkasýnýn koyunu alýnýr mý?” diye düþündü.
Ve gidip getirdi o boynuzlu koyunu.

Kesin ve piþirin!

Büyük Veli;
- Kesin ve piþirin! buyurdu.

Kestiler, piþirdiler ve yediler afiyetle.
Ancak o talebenin meraký devam ediyordu.

Tam yemek bitmiþti ki, bir köylü koþarak bu Veli’nin yanýna geldi ve;
- Hiç buralardan bir sürü geçti mi? diye sordu.

Mübarek zat cevap verdi:
- Evet az önce geçti.

- Ne tarafa gitti efendim?
- Þu tarafa.

Biz o iþi hallettik

Adamcaðýz Peki deyip hýzla o tarafa gidiyordu ki, mübarek zat durdurdu köylüyü.
- Nereye gidiyorsun?
- Sürünün yanýna.

- Ne yapacaksýn?
- Efendim! Benim bir nezrim vardý. O sürünün içinde, boynuzlu, iri, beyaz renkli bir koyun var ki, onu, talebenizle birlikte yemeniz için size arz edecektim.

Mübarek zat gülümsedi:
- Biz o iþi hallettik.

- Anlayamadým efendim.
- O vereceðin koyunu kestik, piþirdik ve yedik. Ýçin rahat olsun.

Köylü sevinip;
- Elhamdülillah, dedi. Adaðým yerini bulmuþ demek ki.