Ebül Hasen-i Þazili hazretleri “rahmetullahi aleyh”, bir sohbetinde zühdden ve zahid olmaktan bahsetmiþti.

Lakin kendi üzerinde de kýymetli elbise vardý o gün.
Cemaatten fakir birinin dikkatini çekti.

Kalbinden;
“Zühdden bahsediyor, ama kendisi çok kýymetli elbise giymiþ. Zahid dediðin benim gibi fakir olur” diye düþündü.

Ancak onun kalbinden geçeni anladý Ebül Hasen hazretleri.

Ona doðru bakarak;
- Yanýma gelir misin, buyurdu.

Gidince, kulaðýna eðilip;
- Eski elbise giymekle insan zahid olamaz, buyurdu. Zira elbisenin zühd ile zahidlikle alakasý yoktur.

Ve ilave etti:
- Ayrýca senin üzerindeki elbiseyi görenler, zühd sahibi sanýp hürmet ederler. Sana, bundan dolayý kibir gelebilir. Kibir de felakete sürükler insaný.

Sonra kendi elbisesini gösterip;
- Bendeki þu kýymetli elbiseyi görenlerse beni zahid bilmezler. Böylece kibir tehlikesinden kurtulurum.

Fakir, çok mahcub olmuþtu.
Tövbe edip, en yakýn talebesi oldu.

En büyük nimet

Bu zat, bir gün cemaatine;
- En büyük nimet, doðru yolu bulmaktýr, buyurdu.

- O hangi yol efendim? dediler.
- Peygamber efendimizin “aleyhisselam” ve Eshab-ý kiramýn “aleyhimürrýdvan” gittiði yoldur. Bu yola Ehl-i sünnet yolu, yahut kurtuluþ yolu denir.

Bir gün de;
- Müminin alameti güler yüzlü olmaktýr, buyurdu.

Ve ekledi:
- Münafýðýn alameti de çatýk kaþlý olmaktýr.