Taha-yý Hakkari, büyük âlim ve veli.
Sohbeti, her insana olurdu faideli.
Bir gün de buyurdu ki: (Ýyi dost ve arkadaþ,
Ýnsaný, doðru yola getirir yavaþ yavaþ.
Hadiste buyuruldu: (Dostluk eylediðiniz,
Kimsenin dini gibi olur sizin dininiz.)
(Ben iyi miyim?) diye, edersen eðer merak,
Kiminle arkadaþlýk ediyorsun, ona bak.
Kiminle birliktesin, dikkat et asýl buna.
Çünkü kalb, çabuk kayar sevdiðine, dostuna.
Ýyilerle olursan, sen de iyi olursun.
Bozuklarýn yanýnda, sen dahi bozulursun.
Çünkü kalb, karþýsýnda kim varsa, ona kayar.
Yahut da onun kalbi, meyledip sana akar.
Ýyi insanlar ile berabersen, çok iyi.
Arkadaþýn kötüyse, bozar o seni dahi.
Bu zaman, kurtulmanýn, bir tek çaresi vardýr.
O da, hep iyilerle beraber bulunmaktýr.
Kur'anda, (Ey müminler, iman ediniz!) diye,
Ýman tazelemeyi emrediyor bizlere.
Zira kalýcý olmaz taklidi olan iman.
Onun hakikatine kavuþmalý Müslüman.
Bu da, kâmil bir zatýn sohbeti ile olur.
Yoksa, o büyüklerin kitaplarý okunur.
Çünkü kitap okumak, yarýsýdýr sohbetin.
Bu yolla da alýnýr feyzi o büyüklerin.
Ýyi kimseler ile bulunun ki siz dahi,
Zira beraberlikte, gelir feyz-i ilahi.
Bu dünya bir hayaldir, deðmez bel baðlamaya.
Zira insan, sonunda, mahkumdur ayrýlmaya.
Bir kimse var idi ki, kendine ev yapardý.
Karþýsýna geçer ve hayran hayran bakardý.
Çok itina ederdi lakin bina ederken,
Korkuya kapýlýrdý, ölümden bahsederken.
Cenaze namazýna gitmez idi o hatta.
Bilmezdi ki, ebedi kalýnmaz bu hayatta.
Bir cenaze görseydi, arkasýný dönerek,
Kaçar ve bir an önce, ederdi o yeri terk.
(Niçin böyle yaparsýn?) diye sordum ona ben.
Dedi ki: (Ne yapayým, korkuyorum ölümden.)
Lakin o, kalbi durup, vefat etti bir gece.
Çok sevdiði dünyayý terk eyledi böylece.
Hiç korkunun ecele faydasý yok ki elbet.
Ýnsan, ömrü bitince ölecektir akýbet.
Mümin, hazýrlýðýný yapmalý ki mükemmel,
Zira hiç belli olmaz, ani gelir hep ecel.
Çok sakýnmak gerekir, bilhassa kul hakkýndan.
Çünkü mahþer gününde, zor kalkýlýr altýndan.
Öyleyse kýyamette, piþman olmamak için,
Hakkýný yemeyelim, asla hiç bir kiþinin.)
|