Abdülkadir-i Geylani zamanýnda, Baðdat'ta,
Bir taun hastalýðý yayýldý her tarafta.

Her gün, yüzlerce kiþi ölüyordu bu dertten.
Bu taundan, insanlar, muzdarip oldu hepten.

Baðdat'ýn ahalisi, Gavs-ül a’zama gelip,
Þikayet eylediler hallerini arz edip.

Dedi: (Medresemizin önündeki avlunun,
Otlarýnda mevcuttur þifasý bu taunun.)

Gerçekten þifa oldu o otlar buna, fakat,
Yine Gavs-ül a’zama geldiler bir cemaat.

Dediler ki: (O otlar, iyi geldi ve lakin,
Maalesef yetiþmedi hepsine ahalinin.)

Buyurdu: (Avlumuzda bir çeþme akýyor ya,
O sudan içenler de, kavuþurlar þifaya.)

O sudan kim içtiyse taun hastalarýndan,
Hepsi de þifa bulup, taun kalktý ortadan.

O devirde Mýsýr'da, var idi ki birisi,
Çoktu Gavs-ül a’zama muhabbeti, sevgisi.

Bir gün, onu görmeye Baðdat'a gitti, fakat,
Dediler: (Gavs-ül a’zam, maalesef etti vefat.)

Onu göremeyince, hüzün çöktü kalbine.
Yöneldi bu hüzünle, onun nurlu kabrine.

Edep ile, ruhuna okuyordu ki, birden,
Çýkýp tuttu elini Gavs-ül a’zam kabirden.

Onu, talebeliðe kabul etti orada.
Ýrþad için, icazet verdi ona sonra da.

Bir anda oluverdi bir kâmil-i mükemmil.
Allah'ýn kullarýný, irþada oldu ehil.

Abdülkadir Geylani, çok büyük bir veliydi.
Onun büyük olduðu, heybetinden belliydi.

Bir kimse, kendisini görse idi ansýzýn,
Dehþete kapýlýrdý elinde olmaksýzýn.

Talebesinden biri, ayrýca der ki yine:
(Kýrk sene, aralýksýz hizmet ettim kendine.

Dikkat ettim, yatsýnýn abdestiyle her zaman,
Sabah namazýný da kýlardý muntazaman.)

Resule sevgisi de, pek fazlaydý bu zatýn.
Evladý oluyordu zaten Resulullahýn.

Bir gün, ziyaretine gelerek bu aþk ile,
Ravdasýna yüz sürüp, aðladý gözyaþýyle.

Kýrk gün ziyaret edip, sonra bu mübarek zat,
Þu beytleri okuyup, eyledi münacaat:

(Okyanus dalgalarý gibi çoktur günahým.
Hatta yüce daðlardan bile çoktur, anladým.

Ve lakin affedici kerimlerin katýnda,
Sinek kanadý kadar bile deðil aslýnda.)

Okuyup bitirince iþbu beyitlerini,
Gördü Resulullahýn o mübarek elini.

Büyük bir saygý ile, müsafeha ederek,
Öpüp koydu baþýna, kendisinden geçerek.