Peygamber efendimizin “sallallahü aleyhi ve sellem”, mucizeleri çoktur.
Bin kadar olduðu meþhurdur.

Aðaçla, taþla konuþur, cinle melekle söyleþirdi.
Cansýz þeyler selam verirdi kendisine.

Bir gün de yeni doðmuþ bir bebekle konuþmuþtu.

Þöyle ki;
Efendimiz bir yolda yürüyordu.
Karþýdan da bir kadýn geliyordu o tarafa.

Ancak Efendimize düþmandý bu kadýn.
Kucaðýnda yeni doðmuþ bir bebek vardý.

Tam Resulullahýn yanýndan geçiyordu ki, bebek selam verdi:
- Esselamu aleyke ya Resulallah!

Efendimiz durup, cevap verdiler:
- Ve aleyküm selam!

Kadýn da durdu.
Ama çok þaþýrmýþtý.

Efendimiz, o bebeðe sevgiyle bakýp;
- Peygamber olduðumu nasýl bildin? diye sordular.

Bebek;
- Hak teâlâ bildirdi. Cebrail de yanýmdadýr, dedi.

Sonra dua istedi:
- Ya Resulallah! Dua et, Cennette hizmetçin ben olayým.

Efendimiz aleyhisselam tebessüm ederek;
- Peki olur, buyurdular.
Ve istediði gibi dua ettiler.

Bebek çok sevinmiþti.
- Ya Resulallah! Sen Allah’ýn kulu ve Peygamberisin, dedi. Ne mutlu sana iman edene. Yazýklar olsun inkâr edenlere!

Yüzü gülüyordu.
Efendimiz aleyhisselama uzun uzun baktý.

- “Allah!” dedi.
Ve ruhunu teslim etti.

Annesi mi?
Görüp duyduklarýndan insafa geldi o da.
Kalbindeki düþmanlýk sevgiye dönüþtü.

Severek haykýrdý “Þehadet”i.
Müslüman oldu.

Ve ardýndan;
- Ya Resulallah! Ömrüm küfürde geçti. Sana düþmandým. Ama þimdi seni her þeyden daha çok seviyorum, dedi.

Peygamber efendimiz aleyhisselam sevindiler ve;
- Sana müjdeler olsun. Senin için, Cennetten kefen getirildi, buyurdular.

Kadýn da çok sevinmiþti.
- Allah! dedi.
Ve ruhunu teslim etti.

Ýkisinin de cenaze namazlarýný eda ettiler.
Ayný kabre defnettiler.