Sultan Mahmud Gaznevi, Semerkant’a savaþa gidiyordu.
Harkan’a yakýn geldiðinde, silsile-i aliye büyüklerinden Ebül Hasan-ý Harkani "rahmetullahi aleyh" hazretlerini ziyaret edip, zafer için dua istedi.

Harkani hazretleri;
- Allahü teâlâ muvaffak eylesin! diye dua etti.

Sonra, hýrkasýný çýkarýp Ona verdi ve;
- Bunu al. Savaþta lazým olur, buyurdu.

Sultan Mahmud, büyük Velinin elini öpüp ayrýldý.
Ordunun baþýna geçip Semerkant’a vardý.

Düþman ordusu gerçekten çok kalabalýktý.
Korku sardý içini.

Derhal attan inip, secdeye kapandý.
Ve o hýrkayý vesile edip;
- Ya Rabbi! Bu hýrka sahibinin hürmetine bizi muvaffak eyle! diye yalvardý.

Baþýný secdeden kaldýrdýðýnda, müthiþ bir kasýrganýn koptuðunu gördü.
Bir anda toz duman oldu her yer.
Dost düþman seçilmez olmuþtu.

Bu hengamede kâfirler birbirlerini kýrdýlar.
Savaþ meydaný düþman ölüleriyle doldu.

Evet, dua kabul olmuþ, Sultan Mahmud galip gelmiþti.


Dua alýn!

Bir gün de, Ebül Hasan Harkani hazretlerinden nasihat istediler.

Cevaben;
- Dua alýn, buyurdu.

Sordular:
- Kimin duasýný alalým efendim?

- Muhtaç olan herkesin. Hele anne baba muhtaçsa, onlara hizmet etmek, ulu bir devlettir, buyurdu.

Ve þunu anlattý:

Vaktiyle iki kardeþ ve bunlarýn hizmete muhtaç yaþlý bir anneleri vardý.
Her gece biri, sýra ile hizmetini görürlerdi.

Biri Ona hizmet ederken, diðeri ibadet yapardý.

Bir gece, ibadet eden kardeþi, ibadetten çok zevk alýp, rica etti kardeþine:
- Bu gece de annemin hizmetine sen bakar mýsýn?
- Tabii, hayhay!

Kardeþi annesinin hizmetini görürken, o, bütün gece ibadet etti.
Sabaha doðru uyku bastýrdý.

Rüyasýnda þöyle denildi kendisine:
- Ey filan! Kardeþin kârlý çýktý bu iþte ve bütün günahlarý baðýþlandý.

Çocuk sordu merakla:
- Ya benim günahlarým?

- Sen de, kardeþinin hürmetine affedildin.

Þaþýrmýþtý:
- Peki, hikmeti nedir bunun?

Dendi ki:
- Allahü teâlânýn, sizin ibadetinize ihtiyacý yoktur. Ama anneniz, sizin hizmetinize muhtaç. Ona hizmet etmek, nafile ibadetten daha sevaptýr.