Abdülhakim Hüseyni “rahmetullahi aleyh”, Anadolu topraðýný þereflendiren bir Allah adamý.
Kabri, Adýyaman’ýn Kahta ilçesindedir.

- Bu dünya bir hayaldir, derdi sýk sýk.

Ve eklerdi:
- Bugüne kadar geçen yýllar nasýl hayal olduysa, bundan sonrakiler de hayal olacak.

O devirde bir din adamý vardý ki, bu zatý çekemiyor, aleyhinde konuþuyordu ötede beride.

Büyük Velinin yakýnlarý;
- Efendim, filan hoca sizin aleyhinizde konuþuyor, dediler.

Cevaben;
- Sabredin, buyurdu. Onun bu düþmanlýðý, dostluða dönüþecek. Hem de çok yakýnda.

Tam o anda kapýsý çalýndý mübarek zatýn.
Açtýðýnda o hocayý gördü eþikte.

Hýçkýrarak aðlýyordu.
Sarýldý büyük Velinin ellerine.

Mübarek zat tebessümle;
- Gördüðünüz rüyadan haberdarýz, buyurdu. Muradýnýz neyse söyleyin.

Edeple arzetti:
- Efendim, bendeniz kýrk yýldýr müderrislik yapmaktayým. Dün gece, kendi kendime; “Bunca yýldýr Peygamber efendimiz aleyhisselamýn mübarek sözlerini yani hadis-i þeriflerini okutuyorum. Lakin mübarek cemalini görmek hiç nasip olmadý. Acaba ne kusurum var ki?” diye düþündüm.

Bu düþünce içinde uyumuþum.

O gece rüyada;
- Sen Onu göremezsin. Boþuna uðraþma! dediler.

- Neden? dedim.
- Resulullah efendimiz sana kýrgýn. Çünkü sen Onun sevdiklerini sevmiyorsun, dediler.

Çok üzüldüm.
Hatamý anlamýþtým.

Sizi gördüm o ara.
Efendimiz aleyhisselamýn yanýnda, edeple oturuyordunuz.
Sizi net olarak görüyor, ama Resulullah efendimizi göremiyordum.

Bunlarý anlatýp yalvardý:
- Ne olur beni affedin efendim. Sizi çok seviyorum.

Büyük veli, ona þefkatle bakýp;
- Üzülme. Muradýna kavuþacaksýn, buyurdu.

Hoca, sevinçle ayrýldý huzurdan.
Ertesi sabah tekrar geldi.

Fakat o da ne? Aðlýyordu.
Ama sevinç aðlamasýydý bu.

- Gördüm, dedi. Resulullah efendimizi gördüm. Bu, tamamen sizin himmetiniz.

Ve diz çöktü önünde.
Onca yýllýk hocalýktan sonra talebeliðe baþladý.
Tasavvuf talebeliðine.