Ahmet Mekki Efendi “rahmetullahi aleyh”, Ýstanbul’da yaþadý.
Kabr-i þerifi, Ankara’nýn Baðlum nahiyesindedir.

Bir gün huzuruna bir genç gelip arzetti:
- Hocam, çok günah iþliyorum. Ne yapayým?

Þefkatle baktý gence:
- O günahlarý herkesin gözü önünde mi iþliyorsun evladým?
- Hayýr efendim, gizli iþliyorum.

- Neden?
- Baþkasý görse, utanýrým efendim.

- Kimse görmüyor mu seni?
- Hayýr efendim, görmüyor.

- Hiç mi kimse görmüyor?
- Hayýr efendim. Gizli yapýyorum.

Manalý manalý baktý gence:
- Peki, Allah da mý görmüyor evladým?

Genç þaþýrdý:
- Allah mý?
- Evet, Allahü teâlâ.

Gencin benzi kül gibi olmuþtu.

Sesi titreyerek sordu:
- O görür, deðil mi hocam?
- Tabii ya. Ona gizli mi var evladým?

Genç kýzardý, bozardý.
Ve bir “Eyvah!” deyip yere yýkýldý.

Ayýldýðýnda, o günahlara karþý nefret vardý içinde.
Artýk istese de yapamazdý o günahlarý.


Cehenneme girmemenin yolu

Talebesinden biri de, bir gece kendi kendine;
“Yarýn gidip, “Cehenneme hiç girmemenin yolu var mý?” diye sorayým hocama” diye düþündü.

O böyle düþünürken çalýndý kapýsý.
Açtýðýnda hocasýný gördü eþikte.

Þaþýrdý birden:
- Buyurun hocam.

Büyük veli girdi içeri:
- Bana bir þey mi soracaktýn evladým?

Þaþkýnlýðýndan kekeledi:
- E, e, evet efendim.

- Peki, sor bakalým.
- Hocam, Cehenneme hiç girmemenin yolu var mý diye soracaktým?

- Var tabii evladým.
- O nedir efendim?

- Ýmaný ve itikadý, “Ehl-i sünnet alimleri”nin bildirdikleri gibi dosdoðru olmaktýr.

- Böyle olanlar hiç mi girmezler Cehenneme?
- Hayýr, girseler de “hamam sýcaklýðý” kadar bir sýcaklýk hissederler ancak.

Genç sordu:
- Bu doðru imaný nereden öðrenebilirim hocam?
- “Ehl-i sünnet alimleri”nden, onlar yoksa kitaplarýndan, buyurdu.

Ve dönüp gitti.