Ahmet Hulusi Efendi “rahmetullahi aleyh”, 1800lü yýllarda Denizli’de yaþadý.
Orada vefat etti.

Bir gün, bir genç gelip dert yandý bu zata:
- Hiç huzurum yok efendim, bana ne tavsiye edersiniz?

Cevap olarak;
- Ýslamiyet’i öðren ve tatbik et, buyurdu. Zira Ýslam’a uyan, iki cihanda da huzurlu olur. Resulullah efendimiz aleyhisselama uymak niyetiyle uyumak bile ibadettir evladým.

Genç þaþýrdý:
- Uyumak mý ibadettir efendim?
- Evet. Kaylule etmek, Efendimiz aleyhisselamýn âdetiydi.

- Kaylule nedir ki hocam?
- Öðleden önce biraz uyumaya “Kaylule” denir.


Ýnsanýn kýymeti neye baðlý?

Ayný genç, tekrar sordu:
- Ýnsanýn kýymeti ne ile ölçülür efendim?
- Takva ile ölçülür.

- Takva nedir hocam?
- Takva, Allah’tan korkup günah iþlememektir. Ama bu korku, çocuðun annesinden korkmasý gibi olmalýdýr. Þöyle ki, annesi çocuðunu azarlasa, dövse de, çocuk yine döner, annesine sarýlýr, öyle deðil mi?

- Evet efendim.
- Ýþte kul da Rabbine karþý böyle olmalýdýr. Þimdi anladýn mý?

- Anladým efendim.


Sen nasýl valisin?

O þehrin valisi, aþýrý derecede kibirliydi.
Ahmet Hulusi Efendi ziyaretine gitti bir gün.

Maksadý ders vermekti ona.
Otururken bir sürü sinek doluþtu içeri.

Ama hep valiye musallat oldular.
Adam ne kadar kovduysa da baþ edemedi bu küçük yaratýklarla.

Sinekler, inadýna hep ona konuyorlardý.
Aciz kaldý. Bunaldý.

Mübarek zat, valiye dönüp;
- Þu sinekleri kovsana, buyurdu.

Vali;
- Kovuyorum, dedi. Ama gitmiyorlar.

Taþý gediðine koydu.
- Sen nasýl valisin ki, sineðe bile hükmün geçmiyor? buyurdu.

Sonra kalkýp açtý pencereyi.
Sinekler, bir anda terk ettiler odayý.

Sanki emir almýþ gibi.
Vali almýþtý alacaðýný.

Sýyrýldý gurur ve kibrinden.
Ve müdavimi oldu o dergahýn.