Eshab-ý kiramdan Ýbni Tiha “radýyallahü teâlâ anh” adýnda bir kimse vardý. Peygamber efendimiz aleyhisselam, birkaç sahabi ile bunun ziyaretine gittiler bir gün.

Ýbni Tiha hazretleri, Resulullah efendimizi görünce çok sevindi:
- Buyurun ya Resulallah! Þeref verdiniz.

Bir yandan da üzülmüþtü.
Çünkü ikram edecek bir þey yoktu evlerinde.

Efendimiz aleyhisselam, bahçede kuru bir hurma aðacý görüp seslendiler:
- Ya Ýbni Tiha!

- Buyurun ya Resulallah.
- Þu aðaçtan hurma toplamamýza izin var mýdýr?

Mübarek sahabi büktü boynunu:
- Estagfirullah! O, kuru bir aðaçtýr ya Resulallah.
- Olsun, sen biraz su getir bana!

Bunun üzerine;
- Baþ üstüne! dedi.

Ve koþup, bir tas su getirdi.

Efendimiz aleyhisselam, o suyun birazýný içip, kalaný o aðacýn dibine döküverdiler.

Sonrasý malum.
Peygamber efendimizin mucizesi olarak, kuru aðaç yeþillendi birden.

Ve hurmayla doldu dallarý.
Hepsi yiyip doydular.