Seyyid Abdülhakim Arvasi hazretleri “kuddise sirruh”, büyük alim ve Velidir. Talebesinden biri, bu zatý ziyarete gitti bir gün.

Yolda düþündü kendi kendine:
“Gidince arz edeyim. Bana bir himmet etsinler de, tasavvufta yüksek makamlara ereyim onun gibi”.

Bu düþünce içinde vardý huzura.
Dergahýn önünde oturmaktaydý büyük Veli.

Edeble varýp oturdu yanýna.
Tam mevzuya girecekti ki, mübarek zat, oradaki bir aðacý gösterdi bu gence ve sordu:

- Bu ne aðacýdýr evladým?
- Çýnar aðacý efendim.

Sonra bir gül fidanýný gösterdi.
- Þu nedir?
- Gül fidaný hocam.

Sonra da yerdeki otlarý gösterdi.
- Peki þunlar nedir?
- Çimendir efendim.

Sonra sordu ona:
- Peki evladým, bunlarýn suyu, havasý ve topraðý aynýdýr da, boylarý niçin farklýdýr acaba? Hiç düþündün mü?

Genç omuzlarýný kaldýrdý:
- Düþünmedim hocam.

Tekrar yerdeki otlarý gösterdi mübarek zat:
- Mesela þu otlara ne yaparsan yap, gül olabilir mi?
- Olmaz efendim.

Sonra gülü gösterdi:
- Peki þu gül, çok emek verilse de çýnar olabilir mi?
- Olmaz efendim.

Ve sustu büyük Veli.

O genç, ancak anlayabildi hocasýnýn ne anlatmak istediðini.

Piþman olup sarýldý ellerine:
- Baðýþlayýn hocam, yanlýþ düþünmüþüm.


Bir kalbde iki sevgi

Bir gün de biri bu mübarek zata gelip;
- Efendim, herkes tarafýndan sevilmek istiyorum. Ne yapayým? diye sordu.

Cevaben o kimseye;
- Öyleyse kendini sevme, buyurdu. Bir kalbde iki sevgi bulunmaz kardeþim. Ýnsan ya Allah’ý sever, ya da kendini.

Ve özetledi:
- Kendini sevmezsen, seni herkes sever. Seversen, kimse sevmez. Þimdi anladýn mý?

- Anladým hocam.