Peygamber efendimiz aleyhisselamýn dedesi Abdülmuttalib, ölüm döþeðinde iken, sekiz yaþýndaki sevgili torununu, “Efendimiz aleyhisselamý” düþünüyordu.

Vefat ederse, bu yetim ne olacaktý?
Baba görmemiþ, annesine doymamýþtý.

Mâzallah kalbi bir kýrýlýr, güzel gözlerinden bir damla yaþ süzülür de topraða düþerse, bu, yeryüzünün felaketi olurdu.

Bir ara, elini o Serverin omzuna koyup, karþýsýnda diz çökmüþ edeble oturan oðullarýna döndü.

Dura dura, güçlükle konuþuyordu:

- Evlatlarým, sizlerden ayrýlýyorum. Yegane düþüncem þu yetimdir. Onu birinize emanet etmek istiyorum. Acaba hanginiz onu yanýna alýp hizmet etmeyi kabul eder?

Önce Ebu Leheb kalktý.

Ve diz çöktü Abdülmuttalibin önünde:
- Ben kabul ediyorum babacýðým.

Cevaben;
- Evet, senin malýn çoktur, dedi. Onu aç açýk býrakmazsýn. Ama ne var ki kalbin katý, merhametin azdýr. Yetimler ise yufka yürekli olur, çabuk incinirler.

Ebu Leheb geri çekildi.

Sonra Hamza gelip diz çöktü:
- Onu bana emanet et babacýðým.

Abdülmuttalib;
- Evet, sen buna layýksýn, dedi. Ama senin de çocuðun yok. Evladý olmayan, çocuklarýn halinden anlamaz.

Hamza da kalktý huzurdan.

Bu sefer Abbas gelip diz çöktü önünde.
- Öyleyse bana ver babacýðým.

Ona da;
- Evet, sen de buna layýksýn, dedi. Ama senin çocuklarýn fazla. Layýkýyla ilgilenemezsin torunumla.

O da geri çekildi.

En son Ebu Talip gelip diz çöktü önünde:
- Babacýðým, onu bana emanet et. Malým az ise de sadakatim fazladýr. Ona hizmet etmeyi cana minnet bilirim.

Abdülmuttalip;
- Evet, bu hizmete en layýk sensin, dedi. Ama ben Ona danýþmadan karar veremem.

Sonra Efendimiz aleyhisselama döndü:
- Ey gözümün nuru, kalbim, senin sevginle dopdolu olarak ahiret yolundayým. Þimdi sen, þu amcalarýndan hangisinin yanýnda kalmak istersin?

Güzeller güzeli Efendimiz aleyhisselam, bir anda koþtu, Ebu Talib’in boynuna sarýlýp, oturdu kucaðýna.

Abdülmuttalib memnun olmuþtu.

Döndü Ebu Talib’e:
- Mübarek olsun oðlum. Ama bilesin ki bu narin yavru, ana baba þefkatinden mahrumdur. Ona göre davranasýn.

Sonra güzel torununun baþýný ve gözlerini öpüp kokladýktan sonra döndü oðullarýna.
- Þahit olun ki, ben bundan güzel bir koku, bundan daha güzel bir yüz görmedim, dedi.

Bunlar son sözleriydi onun.
Ve yumdu gözlerini.