Koç Taceddin Baba "rahmetullahi aleyh", Söðüt topraðýný nurlandýran bir Allah dostu.

Kabr-i þerifi, Söðüt’ün Ortaca köyündedir.

Talebesinden biri, sabah dergaha giderken;
“Ben en iyisi evlenmeyeyim. Yalnýz baþýma daha çok ibadet yapar, daha yakýn olurum Allah’a” diye düþündü.

Bu düþünce içinde gelip oturdu hocasýnýn meclisinde.

O girince, hocasý sohbeti kesip, döndü ona:
- Sen evlenmek istemiyor musun oðlum?

Genç þaþýrdý birden:
- E, evet hocam, düþünmüyorum.

- Neden evladým?
- Evlenirsem kalbim dünyaya meyleder, diye korkuyorum hocam.

Mübarek zat, gence sevgiyle bakýp;
- Yanlýþ düþünüyorsun, dedi.

Ve izah etti:
- Çünkü evlenmek, Peygamber efendimizin sünnetidir. Ruhbanlýk yoktur bizim dinimizde. Efendimiz aleyhisselam, ümmetinin çokluðu ile iftihar edecektir mahþer günü. Vazgeç bu fikirden!

- Baþ üstüne hocam!
- Hem evlenmek, dünyaya baðlanmak deðildir ki. Asýl marifet, evlenip, çoluk çocuk sahibi olup da, kalbini onlara baðlamamaktýr.


Ayýp deðil mi?

Bir talebesi de, odasýnda otururken, Ahmet adýndaki bir arkadaþý hakkýnda su-i zanda bulunmuþtu.

Kendi kendine;
“Niçin böyle yapýyor? Ayýp deðil mi? Yazýklar olsun ona” gibi þeyler söyleniyordu ki, kapýsý çalýndý birden.

Açtýðýnda hocasýný gördü eþikte:
- Buyurun hocam. Safa geldiniz.

Mübarek zat girdi içeri.
Üzüntülü bir çehreyle bakýp;
- Su-i zan haramdýr evladým. Vazgeç bundan! buyurdu.

Genç þaþýrmýþtý.
- Peki efendim.

- Üstelik “kul hakký”na girer bu günah. Helallaþmazsan iþin zordur ahirette. Kalkamazsýn altýndan, dedi.
Ve ayrýlýp gitti.

O çýkýnca, delikanlý hemen koþtu o arkadaþýna.

Nefes nefeseydi:
- Ahmet abi, hakkýnýn helal et! dedi.

Öbürü þaþýrdý:
- Hayrola ne oldu ki?

Diyemedi kendisine su-i zanda bulunduðunu:
- Þey, yok caným, bir þey olmadý. Hani hocamýz “Sýk sýk helalaþýn!” diyor ya. Onun için iþte.

- Ýyi iyi helal ettim. Sen de helal et ama.
- Tamam, ben de helal ettim.

Oh! Kuþ gibi hafiflemiþti.
Huzur içinde döndü evine.