Kutbüddin-i Ýzniki hazretleri “rahmetullahi aleyh”, Ýznik topraðýný nurlandýran bir büyük Veli.

Türbesi, Yeþil caminin hemen karþýsýndadýr.

Timur Han "rahmetullahi aleyh", ordusuyla Anadoluya geldiðinde, insanlar korkudan koþtular bu zata.

Ve yalvardýlar:
- Efendim, ne yapalým? Bir kurtuluþ yolu gösterin bize.

Mübarek zat, derhal kalem kaðýt alýp bir mektup yazdý.

Zarfý mühürleyip verdi onlardan birine:
- Al bunu. Timur Hanýn ordusuna git. Þu boyda, þu kýyafette bir kumandan olacak. Ona bizden selam söyleyip ver bunu kendisine.

O kiþi;
- Baþ üstüne efendim! dedi.

Ve gidip buldu o kumandaný.
Mektubu verdi.

Komutan zarfý açýp da “Kutbüddin Ýzniki” mührünü görünce irkildi birden.
Mektubu büyük bir edeple okudu.

Öpüp baþýna koydu.
Ve döndü o gelene:
- Hay hay. Emirleri olur, derhal gideriz!

Ordu ayný gün toplandý.
Ve terk etti Anadolu’yu.

Son nefeste Allah demek

Sevdiði bir gençle sohbet ediyordu bir gün de.

Delikanlý arzetti:
- Efendim, son nefeste “Allah” diyebilmek çok güzel bir þey ama bu, herkese nasip olmuyor deðil mi?

Büyük Veli;
- Evet, maalesef öyle, buyurdu.

Arzetti tekrar:
- Ben ölürken Allah demeyi çok istiyorum hocam.
- Ne güzel. Hemen baþla öyleyse.

- Neye baþlayayým efendim?
- Allah demeye.

- Hocam anlatamadým galiba. Ben, ölürken “Allah” demek istiyorum, þimdi deðil.

Mübarek zat güldü:
- Evladým, þimdiden demezsen, o zaman nasýl diyebilirsin ki?
- Diyemem mi efendim?

- Çok zor. Çünkü o anda þuur kalkar. Akýl iþlemez. Kalbinde olan gelir diline. Saðlýðýnda aðzýn “Allah” demeye alýþmýþsa, kalbin bu nurla dolmuþsa, kolay dersin o zamanda.

Ne yapayým?

Bir genç de bu zata gelip;
- Efendim dualarým kabul olmuyor. Ne yapayým? diye dert yandý bir gün.

Mübarek zat sordu ona:
- Namazlarýný kýlýyor musun yavrum?
- Eh iþte efendim.

- Ne demek eh iþte?
- Yani beþ vakti tam kýlamýyorum hocam.

- Olmaz. Dualarýnýn kabul olmasýný istiyorsan, “beþ vakit namaz”ýný tam kýlacaksýn. Hem de özenerek.

Ve ilave etti:
- Namaz kýlmayanýn duasý kabul olmaz evladým.