Abdülmuttalib, bir gece rüyada ses iþitti:
- Kalk! Zemzem kuyusunu çýkar!

Uyandý, tekrar uyudu.

Ayný sesi yine duydu:
- Kalk ey Abdülmuttalib! Zemzem kuyusunu çýkar!

Üçüncü gece de gördü ayný rüyayý.

Ve sordu hemen:
- Zemzem nedir?
- O, bir sudur ki, susuzlarý kandýrýr, açlarý doyurur, hastalara þifa olur.

Sordu yine:
- Yeri neresidir?
- Kâbe’nin yanýdýr. Yarýn oraya git, bekle. Kýrmýzý gagalý bir karga gelip, gagasýyla yeri eþeler. Ýþte orasýdýr.

Uyanýp mýrýldandý:
- Hayýrdýr inþallah! Bu, ilahi bir iþaret.

Oðlu Harisi alýp, koþtu o yere.
Az sonra bir karga gelip, baþladý yeri eþelemeye.
Gagasý kýrmýzýydý.

- Tamam! dedi.
Ve baþladý kazmaya.

Çok geçmeden göründü kuyu aðzý.

Sevinçle haykýrdý:
- Allahü ekber!

Fakat Kureyþliler toplanýp geldiler ve;
- Bu kuyuda bizim de hakkýmýz var! dediler.

Abdülmuttalib;
- Hayýr! dedi. Bu, yalnýz bana ihsan edilmiþtir.

Tehdit ettiler:
- Ama sen yalnýzsýn. Bizimle baþ edemezsin!

Ýçi burkuldu.

Bana on oðul verirsen…

Kalbinden;
“Ya Rabbi! Bana on oðul verirsen, birini senin için kurban edeceðim” dedi.

Ve bir teklifte bulundu onlara:
- Gelin, hakeme gidelim!
- Olur, gidelim!

Þam’da bir kâhin vardý.
Onun hakemliðinde anlaþýp düþtüler yola.

Ancak hava çok sýcaktý.
Susuzluktan bir adým atamaz hale geldiler.

Herkes hayattan ümidini kesmiþti ki, Abdülmuttalibin sesi yükseldi:
- Koþun! Koþun!

Hep oraya seðirttiler.

Abdülmuttalib sevinçle baðýrdý:
- Ýþte size su!

Evet, çöl ortasýnda, Abdülmuttalibin ayaðý dibinden bir su fýþkýrýyordu.
Hem de ne su.

Leziz ve serin.
Kana kana içip, hayat buldular.

Ölümden kurtulmuþlardý.

Büktüler boyunlarýný.
- Ey Abdülmuttalib! Tamam. Zemzem kuyusu senindir, dediler. Geri dönüyoruz!

Ve döndüler.

Abdülmuttalibin alnýnda parlayan “Nur-u Muhammedi” hürmetine bu mucize gerçekleþmiþ ve Zemzem kuyusunu çýkarma þerefi ona nasip olmuþtu.