Alaaddin Arabi Efendi "rahmetullahi aleyh", Osmanlý devleti þeyh-ül Ýslamlarýndandýr.

1495 senesinde Ýstanbul’da vefat etti.

Bir grup talebesi, Hac için yola çýktýlar bir gün.
Lakin birinin hayvaný çok zayýf ve çelimsizdi.

Nitekim bir müddet sonra yorulup, yattý yere.
Bir türlü kalkmýyordu.

Arkadaþlarý sordu:
- Hayrola, neyi var bu hayvanýn?
- Bilmiyorum, yürümüyor, dedi.

Ve ekledi:
- Ama siz beklemeyin. Ben size yetiþirim.

Onlar devam etti yola.
O, uzunca bir zaman bekledi hayvanýn baþýnda.

Ama hayvancaðýzýn kalkacaðý yoktu.
Vakit de epey ilerlemiþti.

Delikanlý kafileye yetiþemeyeceðim diye telaþlanýp açtý ellerini ve;
- Ya Rabbi, bana yardým et! diye yalvardý.

O anda hocasý belirdi önünde.
Onu görünce çok sevinip sarýldý ellerine.

Mübarek zat, kaldýrdý hayvaný yerden.
Arkasýný sývazlayýp döndü o talebeye.
- Haydi evladým, bin de yetiþ kafileye, buyurdu.

Ve kayboldu gözden.
Hayvan küheylan kesilmiþti, kýsa zamanda yetiþti kafileye.

Hangisi doðru?

Bu zatýn iki talebesi iddiaya girdiler bir gün.

Biri öbürüne;
- Dünya için de çalýþmak lazým, diyordu.

Öteki itiraz ediyordu:
- Hayýr. Dünyayý terk etmek lazým tamamen.

Bir türlü anlaþamýyorlardý.

Sonunda biri atýldý:
- Madem öyle, gidip hocamýza soralým.
- Tamam, soralým.

Ve kalkýp koþtular dergaha.

Onlar henüz bir þey demeden söze baþladý mübarek zat:
- Müslüman, hem dünyaya çalýþýr, hem de ahirete. Dünyanýn kendisi deðil, sevgisi zararlýdýr çocuklar. Paranýn yeri ceptir, cüzdandýr, ama kalb deðildir.

Sordular:
- Paranýn yeri neden kalb deðildir efendim?
- Çünkü kalb, yalnýz Allah’a mahsustur. Kalbde yalnýz Onun sevgisi bulunmalý.

Sordular yine:
- Dünya sevgisi kalbe girerse ne olur ki hocam?

Mübarek zat, þefkatle bakýp sordu gençlere:
- Sizin evinizde misafir odasý var mý çocuklar?
- Var efendim.

- Peki, siz oraya çöp döker misiniz?
- Hayýr hocam, asla dökmeyiz.

- Ýþte bir evde misafir odasý neyse, vücutta da kalb öyledir çocuklar. Oraya ancak “Allah sevgisi” yakýþýr, çer çöp deðil.