Þeyh Molla Mustafa Efendi "rahmetullahi aleyh", Anadolu Evliyasýndan bir zat.
Bileciðe baðlý Gölpazarý ilçesinin Aktaþ köyünde medfundur.

Küçük bir kýzý vardý bu zatýn.

Bir gün babasýyla evin bahçesinde otururken, bir güvercin gelip kondu hemen önlerine.

Çocuðun hoþuna gitmiþti bu.

Döndü babasýna:
- Babacýðým, ne tatlý kuþ deðil mi?
- Evet yavrum, çok güzel bir kuþ.

- Onu tutayým mý babacýðým?
- Olur evladým. Haydi git tut!

Kýzcaðýz küçücük adýmlarla, yavaþ yavaþ yürüyüp yaklaþtý kuþa.
Uçar diye çok korkuyordu.

Ama uçmadý.
Hatta kýpýrdamadý bile.

Yavrucak elini uzatýp rahatça tuttu kuþu.
Ve getirdi babasýna.

Annesi de bu hali seyrediyordu pencereden.

Çok þaþýrdý ve seslendi oradan:
- Efendi, Kuþ kaçmaz dedin, kaçmadý gerçekten. Sahi, nasýl oldu bu iþ?

Mübarek zat döndü ona:
- Hiç þaþýrma haným.
- Neden?

- Çünkü ben Rabbime itaat ediyorum da ondan.
- Kusura bakma ama hiç bir þey anlamadým.

- Bak haným, kim Allahü teâlâya itaat ederse, mahluklar da ona itaat eder. Sen Rabbinin emrini dinlemezsen, mahlukat da seni dinlemez, þimdi anladýn mý?

- Evet bey, anladým.


Büyükler vefakârdýr

Bir gün de, birkaç talebesiyle sohbet ediyordu ki, gençlerden biri;
- Hocam, Evliyanýn þefaatine kavuþmak istiyorum. Ne yapayým? diye sordu.

Hocasý cevaben;
- Onlara bir iyilikte bulun! buyurdu.
- Ya vefat etmiþlerse efendim?

- Kitaplarý varsa, onlarý daðýt. Çocuklarýna iyilik et. Evlada yapýlan, babaya yapýlmýþ gibidir.

- Bunlar da yoksa efendim?
- O zaman bir “Fatiha” okuyup gönder ruhlarýna.

- Böyle de þefaat ederler mi hocam?
- Elbette. Onlar “Allah adamý” oðul. Vefalý olurlar, buyurdu.

Ve ekledi:
- Bir kimse bir Evliyanýn ruhuna, ömründe bir kere bile olsa bir “Fatiha” okuyup hediye etse, o zat bu iyiliðin altýnda kalmaz. Mutlaka o kimseye þefaat eder.

- Anladým efendim.