Kâfirlerin içinde iri yarý, çok kuvvetli bir cengaver vardý.
Amr bin Abdud.

Tam bir insan azmaný.
Karþýsýna çýkacak kimse yoktu o devirde.
Bir savaþta o varsa, mutlak galip gelirdi o taraf.

Ýþte bu Amr, küffârla birlikte Hendek harbine gelmiþ, dövüþmek için er istemiþti Müslümanlardan.

Peygamber efendimiz aleyhisselam, hazret-i Ali’yi “radýyallahü teâlâ anh” çaðýrýp;
- Ya Ali, çýk þu Amr’ýn karþýsýna! buyurdular. Allah yardýmcýn olsun.

Hazret-i Ali;
- Baþ üstüne! dedi.

Ve ilerleyip yiðitçe dikildi kâfirin karþýsýna.

Ve sordu:
- Ya Amr! Senin, Kureyþe verdiðin bir sözün varmýþ, öyle mi?

Amr homurdandý:
- Ne sözüymüþ o?

- Kureyþten her kim benden iki þey isterse, muhakkak birini yaparým demiþsin, doðru mu?
- Evet, öyle bir söz vermiþtim vaktiyle.

- Bilirsin, ben de Kureyþtenim. Benim de senden iki isteðim var þimdi.
- Söyle bakalým, neymiþ onlar?

- Birincisi, iman et de kurtar þu vücudunu “sonsuz Cehennem”den!

Amr yüzünü buruþturdu.
- Geç bunu ya Ali, öbür isteðini söyle!

- Öyleyse sen bu cengi býrak ve Mekke’ye dön!

Amr diþlerinin arasýndan fýsýldadý:
- Giderim, ama bir þartla.

- Nedir þartýn?
- Ebu Bekir’in, Ömer’in ve Osman’ýn baþlarýný kesip de öyle geri dönerim.

Ben izin verir miyim?

Þah-ý merdan gök gürler gibi gürledi:
- Ey ahmak! Ben izin verir miyim ki kýlýna dokunasýn onlarýn?

Bu söz fena kýzdýrdý Amr’ý.
- Ya Ali! Lafýna dikkat et. Genç olmasaydýn þu anda öldürürdüm seni.

Allah’ýn Aslaný kükredi:
- Ama ben, seni öldüreceðim. Resulullah efendimizin duasý var bende.

Amr’ýn, kan sýçradý beynine.
Zira beklemiyordu bunu ondan.

Attan inip þiddetle savurdu kýlýcýný.
Hazret-i Ali, kalkanýyla kurtuldu bu korkunç darbeden.

Ama parçalandý çelik kalkaný.
Hamle sýrasý ona gelmiþti.

Bir anda kaldýrdý Zülfikârý.
Havada hýzla döndürüp þiddetle çaldý Amr’ýn boynuna.

Sanki þimþek çakmýþtý.
Kâfirin miðferli baþý bir yana uçarken, oluk gibi kan fýþkýrýyordu devrilen iri vücudundan.

“Tekbir” sesleri sardý dört bir yaný.
Selameti kaçmakta buldu kâfirler.