Molla Hattab Karahisari “rahmetullahi aleyh”, Bilecik topraðýný nurlandýran bir Allah dostudur.

Bir gün, uzak diyarlardaki bir Veli türbesine gitmiþ ve gecelemiþti orada.

Ancak bir viranelikti orasý.
Ve koca koca yýlanlar mekan tutmuþtu o yeri.
Üstelik zehirliydiler.

Yöre halký, bunu öðrenince telaþlandýlar.
Ellerini ovuþturup, yakýnmaya baþladýlar:

- Eyvah, yazýk oldu mübarek zata.
- Evet, muhakkak zehirlenip ölmüþtür.
- Tüh, haberimiz olsaydý mani olurduk.

Ve kalkýp koþtular o türbeye.
Ancak sað ve selametteydi mübarek zat.

Onu hayatta görünce çok sevinip;
- Elhamdülillah, sizi hayatta bulduk efendim. Çok þükür, zehirlenmemiþsiniz, dediler.

Büyük veli þaþýrýp sordu:
- Neden zehirleneyim ki?
- Burada zehirli yýlanlar vardý da efendim. Doðrusu çok korktuk sizin için.

- Evet doðru. Sabaha kadar dolaþýp durdular etrafýmda.

- Peki, size zarar vermediler mi efendim?
- Hayýr. Onlar bana zarar vermezler ki.

Hayretle birbirlerine bakýþtýlar:
- Neden efendim?
- Çünkü ben hayatýmda kimseye zarar vermedim ki, onlar da bana zarar versin, buyurdu.

Ve ekledi:
- Unutmayýn. Kim Allah’tan korkarsa, Onun mahluklarý da ondan korkar. Kim Allah’a itaat ederse, mahluklar da ona itaat ederler.


Ýyiliðe teþekkür

Bir genç de nasihat istemiþti bu Veliden.

Sordu o gence:
- Evladým, biri sana bir iyilikte bulunsa, karþýlýðýnda ne yaparsýn?
- Teþekkür ederim efendim.

- Neden teþekkür edersin?
- Çünkü iyilik yaptý bana. Ýyiliðe teþekkür edilir elbette.

- Evladým, o kimse bir vasýtaydý. Sana o iyiliði yapan bir baþkasýydý aslýnda.

Delikanlý anlamadý:
- Baþkasý mý dediniz efendim?
- Evet evladým. Herkese, her türlü ihsaný yapan, her iyiliði gönderen, hakikatte biri vardýr.

- O kimdir ki hocam?
- Allahü teâlâ. Her nimetin hakiki sahibi yalnýz Allahü teâlâdýr evladým. Asýl teþekkürü Ona yapmalýsýn.

Genç adam;
- Anladým efendim, dedi. Ama Ona nasýl teþekkür edebilirim ki?

Buyurdu ki:
- Günah iþlememekle. Onun emirlerine göre yaþarsan, þükretmiþ olursun kendisine.